Prezydent podpisał ustawy

Ustawa o zmianie renty socjalnej

Celem ustawy jest podniesienie wysokości renty socjalnej do kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy (obecnie renta socjalna wynosi 84% kwoty najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy). Renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: (1) przed ukończeniem 18. roku życia, (2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem 25. roku życia albo (3) w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Całkowicie niezdolną do pracy – w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1383, z późn. zm.) – jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Ustalenia całkowitej niezdolności do pracy dokonuje lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na zasadach i w trybie określonych w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Prawo do podwyższonej renty socjalnej ma przysługiwać od 1 czerwca 2018 r., z tym że do końca sierpnia renty będą wypłacane w dotychczasowej wysokości, a we wrześniu 2018 r. ma nastąpić wyrównanie. Ponowne ustalenie wysokości rent socjalnych dokonane będzie z urzędu.

Konsekwencją podniesienia kwoty renty socjalnej będzie podniesienie związanego z nią świadczenia przysługującego cywilnym niewidomym ofiarom działań wojennych. Ustawa ma wejść w życie z dniem 1 września 2018 r., z mocą wsteczną od dnia 1 czerwca 2018 r.

ustawa o szczególnych rozwiązaniach

wspierających osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności

Określa szczególne uprawnienia (wsparcie) osób posiadających orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności w dostępie do świadczeń opieki zdrowotnej, usług farmaceutycznych oraz wyrobów medycznych.

Ustawę stosuje się do świadczeniobiorców oraz osób uprawnionych do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1938, ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach). Wsparcie jest realizowane przez świadczeniodawców (o których mowa w art. 5 pkt 41 ustawy o świadczeniach) i obejmuje zapewnienie właściwej dostępności (na zasadach określonych w ustawie o świadczeniach) odpowiednich świadczeń opieki zdrowotnej dla świadczeniobiorców posiadających orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Zmiany wprowadzone w ustawie o świadczeniach włączają świadczeniobiorców posiadających orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności do kręgu uprawnionych, którym przysługuje:

1) prawo do wyrobów medycznych (określonych w art. 38 ust. 4 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków medycznych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych /Dz. U. z 2017 r. poz. 1844, ze zm./). Rozwiązanie to oznacza korzystanie z wyrobów medycznych do wysokości limitu finansowania ze środków publicznych, określonego w powyższej ustawie, według wskazań medycznych i bez uwzględniania okresów użytkowania takich wyrobów;

2) prawo do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej oraz z usług farmaceutycznych udzielanych w aptekach;

3) prawo do korzystania ze świadczeń specjalistycznych bez konieczności uprzedniego uzyskania skierowania.

W odniesieniu do świadczeniobiorców posiadających orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ustawa znosi limit finansowania świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu rehabilitacji leczniczej w ramach umów zawieranych przez Narodowy Fundusz Zdrowia i finansowanych z jego budżetu (analogia do zniesienia limitu finansowania świadczeń opieki zdrowotnej z zakresu leczenia i diagnostyki onkologicznej). Ustawa wejdzie w życie z dniem 1 lipca 2018 r.