Niemcy kradli wszystko - nawet polskie dzieci. Z tej zbrodni następcy III Rzeszy nie rozliczyli się do dzisiaj!

Gdy 15 sierpnia 1936 roku powstawał pierwszy ośrodek Lebensborn, ukochane dzieło wodza SS Heinricha Himmlera, był on przeznaczony dla oczekujących potomstwa niemieckich matek, o "nienagannym aryjskim pochodzeniu", które nie tylko mogły rodzić w luksusowych warunkach, ale także odpoczywać w tym miejscu nawet przez kilka miesięcy.

W Steinhöring, 40 kilometrów od Monachium, pierwszym ośrodku Lebensborn, przyszło na świat ponad 1400 dzieci, zaś we wszystkich ośrodkach tej wyspecjalizowanej struktury SS – od 12 do 18 tysięcy.

Kradli polskie dzieci - wcześniej mordując rodziców

Urodziny "rasowych Niemców" w placówkach Lebensraum zeszły w trakcie II wojny światowej na drugi plan. Priorytetem, jak dla całego SS, stała się kradzież, "wartościowych rasowo", dzieci z państw podbitych przez żołnierzy Adolfa Hitlera - przede wszystkim z Polski.  Z ponad 200 tysięcy wywiezionych wówczas do Rzeszy młodych Polek i Polaków do ojczyzny powróciło zaledwie 30 tysięcy!

Program rabunku i germanizacji był częścią Generalnego Planu Wschodniego – niemieckiego planu zasiedlenia okupowanej Polski ludnością niemiecką i wysiedlenia/ludobójstwa ludności polskiej. Heinrich Himmler, jako Komisarz Rzeszy ds. Umacniania Niemczyzny, rozkazał w 1942 roku rabowanie „rasowo wartościowych” dzieci polskich (młodych, o blond włosach i niebieskich oczach) i ich "wychowanie" w Niemczech.  Celem było nie tylko zdobycie „materiału ludzkiego” na wojnę, ale też „zachowanie czystości krwi niemieckiej”. Największe akcje to m.in. Heuaktion w 1944 roku – w trakcie której wywieziono 40–50 tys. dzieci z Ukrainy i Polski.

Dzieci były uprowadzane przemocą, czasem po zabójstwie rodziców. Kierowano je do: obozów selekcji rasowej (Kindererziehungslager), Wiosek dziecięcych (Kinderdörfer) – w rzeczywistości obozów zniemczania, Specjalnych zakładów, np. Gaukinderheim w Kaliszu, gdzie zmieniano tożsamość, metryki, nazwiska na niemieckie.

Jak już wspomniano, bardzo ważną rolę w zbrodniczej akcji powierzono ośrodkom Lebensborn. Jak podaje portal dw.com, do 1945 roku ośrodków Lebensborn było około 30, w tym kilka w okupowanej Polsce – Bydgoszczy, Krakowie, Otwocku, Smoszewie koło Poznania oraz należącym przed wojną do Rzeszy, a po wojnie do Polski Połczynie-Zdroju (niem. Bad Polzin).

Ośrodki Lebensbornu stały się instrumentem germanizacji dzieci porywanych przez Niemców. Dzieci zmuszano do mówienia po niemiecku biciem i innymi surowymi karami. Po sfałszowaniu  metryki urodzenia i zniemczeniu nazwisk, dzieci trafiały do niemieckich rodzin zastępczych – jako rzekome niemieckie sieroty, których rodzice mieli zabić partyzanci w okupowanych krajach.

Po wojnie do ojczyzny powróciło - podkreślmy jeszcze raz: z ponad 200 tys. ukradzionych polskich dzieci - niespełna 30 tysięcy! Reszta została zgermanizowana! Nawet jednak, ci którzy powrócili, najczęściej nie znają swoich korzeni - swoich prawdziwych matek i ojców.

W tym gronie jest m. in.  Janusz Bukorzycki, który w Niemczech na parę lat stał się Johannem Buchmannem. "Wiele bym dał za to, by móc stanąć nad grobem swojej biologicznej mamy – mówił 80-latek ze łzami w oczach w swoim mieszkaniu w Łodzi" (cytat za dw.com).  Z ośrodka Lebensborn Pan Janusz pamięta bicie za najdrobniejsze przewinienia i surowe kary za mówienie po polsku.

"To była hodowla ludzi, hodowla rasy aryjskiej. Jak hodowla zwierząt", mówi o ośrodkach Lebensborn  Folker Heinecke i tłumaczy: "Himmler był zapalonym hodowcą drobiu, tak jak mój przybrany ojciec". Mężczyzna jako czterolatek trafił do rodziny wysoko postawionego działacza NSDAP, zaprzyjaźnionej z małżeństwem Himmlerów. Dziesiątki lat spędził na poszukiwaniach biologicznych rodziców. Bezskutecznie.

Niemcy dziś bezczelnie twierdzą, że Lebensborn "jedynie przekazywał dzieci do adopcji"

Dzisiejsze Niemcy nie chcą pamiętać o zbrodniach swoich poprzedników. Bezczelni następcy III Rzeszy uznają porwania polskich dzieci za „los wynikający z ogólnych działań wojennych”. Przy pomocy takiej iście goebbelsowskiej semantyki, następcy III Rzeszy wykluczyli ukradzione polskie dzieci z kategorii ofiar uprawnionych do odszkodowań.

"Od kilkunastu lat stowarzyszenie „Zrabowane dzieci – zapomniane ofiary” wraz z kurczącą się z roku na rok garstką ofiar zabiega o odszkodowania dla porwanych dzieci i uznanie ich za ofiary wojny. W 2018 roku niemiecki sąd odrzucił te żądania, uznając porwania dzieci za „los wynikający z ogólnych działań wojennych”, co wykluczyło je z kategorii ofiar uprawnionych do odszkodowań", podajemy za portalem dw.com.

Stowarzyszenie wywalczyło natomiast jednorazowe wypłaty z funduszy socjalnych trzech krajów związkowych. Z trzech petycji do Bundestagu dwie zostały odrzucone, a jedna – po czterech latach od złożenia – doczekała się przekazania do resortu finansów. Teraz rząd Niemiec do października ma zdecydować o ewentualnej rekompensacie.

A Lebensborn? Ta zbrodnicza struktura kojarzona jest dziś w Niemczech prawie wyłącznie z domami dla matek. Szefowie Lebensborn zostali co prawda skazani w powojennych procesach, lecz nie za rabunek dzieci, a z powodu przynależności do SS. Sąd argumentował, że "Lebensborn jedynie przekazywał dzieci do adopcji".

Nie dość, że zbrodniarze - to jeszcze: bezczelni!

Źródło: Republika, IPN, Wikipedia, dw.com

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X