Urzędniczy beton przeciw kombatantom. ZUS bezlitosny dla polskiego bohatera

Bolesław Urbański urodził się w 1926 r. Jako młody mężczyzna brał udział w Powstaniu Warszawskim, po którym go aresztowano i przetransportowano do obozu koncentracyjnego w Dachau. Tam przymusowo pracował w jednej z niemieckich fabryk.

Ze względu na fatalne warunki sanitarne oraz koszmar codziennego życia w obozie kondycja zdrowotna pana Bolesława znacznie się pogorszyła. W 1945 r. zachorował na tyfus. Zarażonych więźniów zostawiono w bloku tyfusowym bez środków medycznych i wyżywienia. Pan Urbański cudem uniknął śmierci, tylko dlatego że Niemcy nie zdążyli spalić bloku zakażonych. Po wojnie został poddany leczeniu, a gdy w 1945 r. wrócił do Warszawy, aby ją odbudowywać, ważył niecałe 50 kg.

W 1978 r. komisja lekarska zaliczyła pana Bolesława do trzeciej – najniższej grupy inwalidów w związku z pobytem w obozie, w wyniku czego przyznano mu rentę o określonej wysokości. W 2004 r. przepisy zmieniono i z trzech zrobiono dwie grupy inwalidzkie.

Pan Urbański starał się o przyznanie mu pierwszej grupy, do której zaliczane są osoby trwale niezdolne do pracy, co wiązałoby się z przyznaniem większego świadczenia. Niestety komisja lekarska w ZUS-ie uznała, że stan zdrowia pana Bolesława faktycznie kwalifikuje się do przyznania mu pierwszej grupy, jednak nie jest skutkiem prześladowań czy chorób doznanych w czasie osadzenia w obozach koncentracyjnych. W związku z tym świadczenia nie zostały podniesione.

Cały artykuł pt. "ZUS bezlitosny dla polskiego bohatera" znajdą Państwo w dzisiejszym wydaniu "Gazety Polskiej Codziennie"