Szaleństwo WOKE w USA: Mickey Mouse symbolem białej opresji

W tym tygodniu w Waszyngtonie odbyły się przesłuchania Anthei Hartig, dyrektorki Narodowego Muzeum Historii Amerykańskiej. Bezpośrednim impulsem stała się karteczka muzealna przy eksponacie „Steamboat Willie” – klasycznym krótkometrażowym filmie z 1928 roku, który zapoczątkował erę dźwiękowej animacji i oficjalnie wprowadził na ekrany Mickey i Minnie Mouse. W tekście towarzyszącym ekspozycji powiązano białe rękawiczki postaci oraz niektóre cechy wizualne z tradycją blackface i minstreli. Reprezentant Brandon Gill zapytał wprost, czy Mickey ma rasistowskie korzenie. Hartig przyznała, że niektóre elementy odwołują się do konwencji graficznych blackface, choć unikała nazywania postaci rasistowską. 

Scena zabrzmiała jak parodia: muzeum o randze narodowej musiało wyjaśniać, że niemal stuletnia ikona kultury popularnej nie sprowadza się do alegorii rasowego ucisku. Za anegdotą kryje się znacznie poważniejsza sprawa. Biały Dom opublikował 162-stronicowy raport „Saving America’s Story”, w którym oskarża Smithsonian o przejęcie przez ideologiczną wizję historii. Podczas przesłuchań posłowie poszli dalej. Mary Miller krytykowała ekspozycję LGBTQ+ zawierającą element fetyszystyczny oraz wystawę „Girlhood (It’s Complicated)” z dziennikiem nastolatki skupionym na tożsamości płciowej. 

Hartig odpowiadała, że niepełnoletni powinni wchodzić z dorosłym, ale unikała jasnej deklaracji, czy taki materiał powinien stać w stałej ekspozycji muzeum finansowanego z podatków. Ujawniono też, że personel Smithsonian korzystał z MASS Action Toolkit – 232-stronicowego podręcznika, w którym obiektywne myślenie, punktualność czy etyka pracy uznano za przejawy „kultury białej supremacji”. Sekretarz Lonnie Bunch rekomendował ten dokument w programach różnorodności. 

Michael Cloud opowiadał, że podczas wizyty w muzeum z trudem odnalazł odniesienia do Drugiego Kongresu Kontynentalnego i Deklaracji Niepodległości – fundamentalnych elementów amerykańskiej opowieści założycielskiej. Lauren Boebert pytała, czy nowe hasło instytucji o „sprawiedliwości i współczuciu” obejmuje także nienarodzone dzieci. To nie pojedyncze wpadki. W 2020 roku Narodowe Muzeum Historii i Kultury Afroamerykańskiej rozpowszechniało przewodnik, w którym racjonalne myślenie, dyscyplina pracy i rodzina nuklearna trafiły do kategorii „dominującej kultury białej”. Po ostrej reakcji dokument usunięto. 

W latach 2022–2023 inauguracyjna wystawa przyszłego Muzeum Narodowego Latynoamerykańskiego została skrytykowana za koncentrację niemal wyłącznie na dyskryminacji i aktywizmie, kosztem żołnierzy, przedsiębiorców, naukowców i większości społeczności hiszpańskiej, która integrowała się bez czynienia tożsamości osią życia publicznego. W 2023 roku pracownicy Muzeum Lotnictwa i Kosmosu usunęli z sali studentów katolickich noszących czapki z napisem „Rosary Pro-Life”, uznając przekaz za potencjalnie obraźliwy; sprawa zakończyła się ugodą, w której Smithsonian przyznał naruszenie wolności słowa. 

Wszystkie te epizody układają się w spójny wzorzec. Muzea przestają być miejscem ochrony i wyjaśniania dziedzictwa, a stają się przestrzenią, w której przeszłość ocenia się wyłącznie przez pryzmat władzy, rasy, płci, kolonializmu i opresji. Kurator zamienia się w agenta transformacji kulturowej, a zwiedzający ma nie tyle dowiedzieć się, co się wydarzyło, ile przyjąć gotowy moralny osąd. 

Zjawisko nie ogranicza się do Stanów Zjednoczonych. W wielu zachodnich instytucjach kulturowych pojawia się ta sama napięcie: czy muzeum ma opowiadać przeszłość taką, jaka była, czy nieustannie ją reinterpretować według współczesnych wrażliwości politycznych. Gdy dominującym kryterium staje się nie rygor historyczny, lecz aktualna wrażliwość ideologiczna, dziedzictwo przestaje być świadectwem, a staje się instrumentem pedagogicznym. 

Instytucja finansowana głównie z publicznych pieniędzy nie może bez konsekwencji działać jak kolejny uczestnik wojny kulturowej. Hartig powtarza, że dodawanie „nowych głosów” nie oznacza wymazywania historii, lecz jej poszerzanie. Gdy jednak te głosy spychają Drugi Kongres Kontynentalny na dalszy plan, a obiektywność przedstawia się jako cechę białej supremacji, sprawa przestaje być zwykłym poszerzeniem narracji. 

W dekolonialnej opowieści, która przenika muzea świata, nie chodzi już o rysunek Mickeya Mouse. Chodzi o fundamentalne pytanie: jaką rolę mają pełnić muzea w demokratycznym społeczeństwie – chronić wspólne dziedzictwo i przekazywać je z największą starannością, czy stać się instytucjami moralnej reedukacji? 

Jeśli nawet Mickey Mouse staje się symbolem opresji, problem leży już nie w postaci z kreskówki.

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X