Homilia papieża Leona XIV podczas Mszy inaugurującej pontyfikat

Papież pokoju

W swoim specjalnym kazaniu z okazji Mszy inaugurującej pontyfikat Ojciec Święty Leon XIV podjął refleksję nad Ewangelią oraz nad znaczeniem posługi Piotrowej we współczesnym świecie. Jego słowa były pełne teologicznej i duchowej treści: 

—  Drodzy bracia kardynałowie, bracia w biskupstwie i kapłaństwie, dostojni przedstawiciele władz oraz członkowie Korpusu Dyplomatycznego, pozdrawiam wszystkich pielgrzymów przybyłych z okazji jubileuszu bractw, bracia i siostry.

Pozdrawiam was wszystkich z sercem przepełnionym wdzięcznością na początku posługi, która została mi powierzona.

Święty Augustyn pisał: „Stworzyłeś nas bowiem jako skierowanych ku Tobie, i niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie, Panie, nie spocznie”.

W ostatnich dniach przeżywaliśmy szczególnie intensywny czas. Śmierć papieża Franciszka napełniła nasze serca smutkiem. A w tych trudnych godzinach czuliśmy się jak owe tłumy, o których Ewangelia mówi, że były jak owce niemające pasterza.

Jednak właśnie w dzień Wielkanocy otrzymaliśmy jego ostatnie błogosławieństwo, a w świetle zmartwychwstania przeżyliśmy ten moment w pewności, że Pan nigdy nie opuszcza swego ludu, że gromadzi go, gdy jest rozproszony, i czuwa nad nim jak pasterz nad swoją trzodą.

W tym duchu wiary kolegium kardynalskie zgromadziło się na konklawe, przybywając z różnym bagażem historii i różnymi drogami. Złożyliśmy w ręce Boga pragnienie wyboru nowego następcy Piotra – biskupa Rzymu, pasterza, który potrafi wysłuchać bogatego dziedzictwa chrześcijańskiej wiary, a zarazem umie patrzeć dalej – wychodząc naprzeciw pytaniom, niepokojom i wyzwaniom naszych czasów.

Wspierani waszą modlitwą doświadczyliśmy działania Ducha Świętego, który potrafił zestroić różne instrumenty muzyczne, poruszając struny naszych serc, by zabrzmiały jedną melodią.

I zostałem wybrany – nie mając żadnych zasług. Z bojaźnią i drżeniem przychodzę do was jako brat, który pragnie stać się sługą waszej wiary i waszej radości, podążając z wami drogą miłości Boga, który pragnie, abyśmy wszyscy byli zjednoczeni w jedną rodzinę.

Miłość i jedność – oto dwa wymiary misji powierzonej Piotrowi przez Jezusa. Opowiada o tym fragment Ewangelii, który prowadzi nas nad jezioro Tyberiadzkie. To samo, nad którym Jezus rozpoczął misję otrzymaną od Ojca: łowić ludzkość, aby ocalić ją od zła i śmierci.

Przechodząc brzegiem tego jeziora, powołał Piotra i innych pierwszych uczniów, aby byli – tak jak On – rybakami ludzi. A teraz, po zmartwychwstaniu, to właśnie oni mają kontynuować tę misję – stale na nowo zarzucać sieci, wyrzucać w wody świata nadzieję Ewangelii, żeglować po morzu życia, aby wszyscy mogli odnaleźć się w objęciach Boga.

A jak Piotr może kontynuować to zadanie? Ewangelia mówi nam, że jest to możliwe tylko dlatego, że w swoim życiu doświadczył nieskończonej i bezwarunkowej miłości Boga – także w chwilach upadku i zaparcia się.

Dlatego, kiedy Jezus zwraca się do Piotra, Ewangelia używa greckiego czasownika agapao, który odnosi się do miłości, jaką Bóg ma do nas – do Jego ofiarowania się bez zastrzeżeń i kalkulacji.

Natomiast w odpowiedzi Piotra użyty jest inny czasownik – taki, który opisuje miłość przyjaźni, jaką darzymy się wzajemnie.

Kiedy Jezus pyta Piotra: „Szymonie, synu Jana, czy miłujesz mnie?”, odnosi się więc do miłości Ojca. To tak, jakby Jezus mówił: tylko jeśli poznałeś i doświadczyłeś tej miłości Boga, która nigdy nie ustaje, będziesz mógł paść owce moje.

Tylko w miłości Boga Ojca zdołasz kochać swoich braci więcej – czyli składając ofiarę życia za swoich braci.

Zatem Piotrowi powierzone jest zadanie: miłować więcej i oddać swoje życie za owczarnię.

Posługa Piotra jest naznaczona właśnie tą miłością ofiarną, ponieważ Kościół Rzymski przewodniczy w miłości, a jego prawdziwą władzę stanowi miłość Chrystusa.

Nigdy nie chodzi o zdobywanie innych poprzez dominację, religijną propagandę czy za pomocą narzędzi władzy – lecz chodzi zawsze i wyłącznie o to, by miłować, jak czynił Jezus.

On – jak stwierdza sam apostoł Piotr – jest kamieniem odrzuconym przez was, budujących, tym, który stał się głowicą węgła.

Jeśli zatem tym kamieniem jest Chrystus, to Piotr ma paść owczarnię, nie ulegając nigdy pokusie, by stać się samotnym wodzem lub przywódcą wynoszącym się ponad innych, który czyni się panem powierzonych sobie osób.

Wręcz przeciwnie – od niego wymaga się, aby służył wierze braci, idąc razem z nimi. Wszyscy bowiem jesteśmy żywymi kamieniami, wezwanymi w chrzcie świętym do budowania Bożego domu – w jedności braterskiej, w harmonii ducha i we współistnieniu różnorodności.

Jak mówi św. Augustyn – Kościół tworzą wszyscy ci, którzy trwają w zgodzie z braćmi i którzy miłują bliźniego.

Chciałbym, bracia i siostry, aby to było naszym pierwszym wielkim pragnieniem: Kościół zjednoczony, znak jedności i komunii, który staje się zaczynem pojednanego świata.

W naszych czasach wciąż widzimy zbyt wiele niezgody, zbyt wiele ran zadanych przez nienawiść, przemoc, uprzedzenia, lęk przed innym; przez paradygmat ekonomiczny, który wyzyskuje zasoby ziemi i marginalizuje najuboższych.

A my chcemy być w tym cieście małym zaczynem jedności – zaczynem komunii i braterstwa.

Z pokorą i radością chcemy powiedzieć światu: spójrzcie na Chrystusa. Zbliżcie się do Niego. Przyjmijcie Jego słowo, które oświeca i pociesza. Posłuchajcie Jego propozycji miłości, aby stać się jednym. W jedynym Chrystusie jesteśmy jedno.

I to jest droga, którą mamy iść – razem w naszym gronie, ale także z siostrzanymi Kościołami chrześcijańskimi, z tymi, którzy podążają innymi drogami religijnymi, z tymi, którzy noszą w sobie niepokój poszukiwania Boga, ze wszystkimi kobietami i mężczyznami dobrej woli, aby budować nowy świat, w którym królować będzie pokój.

Oto jest duch misyjny, który powinien nas ożywiać – bez zamykania się we własnym wąskim kręgu i bez poczucia wyższości nad światem. Jesteśmy wezwani, aby nieść wszystkim miłość Boga. Aby mogła się urzeczywistniać ta jedność, która nie zaciera różnic, lecz docenia wartość osobistej historii każdego człowieka oraz społecznej i religijnej kultury każdego narodu.

Bracia i siostry, to jest godzina miłości. Miłość miłosierna Boga, która czyni nas braćmi i siostrami, stanowi serce Ewangelii.

Dzisiaj – wraz z moim poprzednikiem Leonem XIII – możemy zadać sobie pytanie: „Czyżbyśmy w krótkim czasie nie ujrzeli końca walki i pokoju, gdyby te zasady zapanowały w życiu społecznym?”

Światłem i mocą Ducha Świętego budujmy Kościół oparty na miłości Boga i będący znakiem jedności. Kościół misyjny, który otwiera ramiona na świat, głosi słowo, pozwala, aby go niepokoiła historia i który staje się zaczynem zgody dla ludzkości.

Razem, jako jeden lud, jako fratelli tutti, idźmy ku Bogu i miłujmy się wzajemnie między nami — mówił Ojciec Święty na Placu św. Piotra.         

W homilii nie zabrakło odniesień do katolickiej tradycji, Ojców Kościoła oraz świętych, którzy inspirowali duchowość papieża jeszcze przed wyborem. Szczególnie widać inspirację św. Augustynem, którego papież augustianin często przywołuje. 

Homilia papieża nie było politycznym wystąpieniem ani programowym manifestem. Było modlitewnym rozważaniem – skoncentrowanym na Jezusie Chrystusie, Ewangelii oraz odpowiedzialności duchowej wynikającej z powierzonej mu misji.

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X