Ekologia po niemiecku. Odstrzał wilków pod ochroną

- Decyzja o odstrzale wilków nie jest właściwym krokiem. Odstrzał nie pomaga w rozwiązywaniu konfliktów, wręcz przeciwnie - może doprowadzić do ich eskalacji. Z doświadczenia wiemy, że trudno jest ustalić tożsamość danego wilka i stwierdzić, że to właśnie ten osobnik odpowiada za sytuację konfliktową. Niestety, za Odrą zbyt często sięga się po takie rozwiązania w przypadku dużych drapieżników - powiedziała Iga Głażewska, dyrektorka polskiej filii zajmującej się ochroną zwierząt organizacji HSI.

„Wölfe kennen keine Grenzen“
Bayerns Landwirtschaftsministerin Michaela Kaniber verlangt eine neue Debatte um den Schutz des Wolfs. Ziel müsse eine Regulierung unabhängig von Rissen und Schäden sein, sagt... https://t.co/fPYxiHI4oA

— Freundeskreis Wölfe (@FreundeskreisW) July 31, 2019

Bawarska minister przy okazji swojej wizyty w alpejskiej gminie Unterwossen stwierdziła, że jeśli wilki powodują szkody w chowie bydła i owiec, powinny być szybko eliminowane. Wilk szary jest na obszarze landu gatunkiem ściśle chronionym.

To nie pierwszy raz gdy decyzja o odstrzale budzi w Niemczech kontrowersje. 26 czerwca 2006, z nakazu bawarskiego ministra ds. środowiska, zastrzelony został niedźwiedź Bruno. Wówczas urzędnicy również twierdzili, że niedźwiedź zagraża innym zwierzętom a nawet ludziom. Śmierć Bruna przyciągnęła uwagę międzynarodowych mediów. Oburzenia nie kryli miłośnicy przyrody i obrońcy praw zwierząt. Sprawę badała nawet prokuratura, bo był to pierwszy od 170 lat niedźwiedź brunatny, który przywędrował do Niemiec.

@Bravesmeme photo of brown bear Bruno, got shot wandering into Germany and is displayed in Munich now. #bearepidural pic.twitter.com/w3F9vsdc1c

— Kay Holl (@KiHoll) July 2, 2014

- Istnieje wiele sposobów zabezpieczania zwierząt przed wilkami - grodzenie specjalnymi pastuchami, psy pasterskie i dozór właścicieli nad stadem. Wilki wracają po latach, a czasem wiekach nieobecności do swoich historycznych siedlisk. To proces, który powinien nas cieszyć, ale i skłaniać do traktowania tematu koegzystencji z dużymi drapieżnikami z należytą powagą i szacunkiem wobec przyrody - podkreśla Głażewska.