Prokuratorzy się bronią. Zaatakowali Korneluka za raport

Obszerne stanowisko Ad Vocem znalazło się na stronie internetowej stowarzyszenia. Zarzuty są bardzo poważne i konkretne.

"Prokurator Dariusz Korneluk na wstępie swego wystąpienia podczas konferencji mającej miejsce 14 stycznia 2025 r. podkreślał, jak ważna jest bezstronność w procedowaniu. Nie sposób jednak przyjąć że ów raport jak i osoby biorące udział w jego przygotowaniu były bezstronne. Powstał w trybie inkwizycyjnym. Członkowie LSO złożyli zawiadomienia czy wytypowali  sprawy, a następnie członkowie LSO dokonali ich "oceny". Jeżeli dodać do tego apel Prokuratora Generalnego do nowo powołanych sędziów dyscyplinarnych system się domyka. Do prokuratora stosuje się odpowiednio przepisy o wyłączeniu sędziego (art. 41 kpk). Nie powinien się zajmować sprawami  co do których istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.  Raport wymierzony jest  w poprzednie kierownictwo prokuratury, z którym jego twórcy są od lat w ostrym sporze, którego podłożem były zmiany kadrowe dokonane w 2016 r. Zarówno na konferencji jak i mającej miejsce po niej wywiadach medialnych wiele mówiono o transparentności procedur. Przywołanego wyżej aspektu swych działań autorzy raportu jednak nie dostrzegają.

Nie znajdują oparcia w stanie rzeczy

"W nawiązaniu do opublikowanego w dniu 14 stycznia 2025 roku, na stronie Prokuratury Krajowej, raportu z badania wybranych spraw prowadzonych i zakończonych w latach 2016-2023, w tym w Wydziale Spraw Wewnętrznych Prokuratury Krajowej (dalej: WSW) należy z pełną stanowczością zaprzeczyć zawartym w nim zarzutom, które w żadnym zakresie nie znajdują oparcia w rzeczywistym stanie rzeczy, obowiązujących regulacjach prawnych, jak również w ugruntowanej pragmatyce urzędowania".

Wywołanie "efektu mrożącego"

"Oczywistą nieprawdą jest stwierdzenie, jakoby którekolwiek z prowadzonych w przedmiotowym Wydziale postępowań karnych zostało zainicjowane, bądź było prowadzone „intencjonalnie” w takim ujęciu, że ukierunkowano je na wywołanie tzw. "efektu mrożącego" wobec reprezentantów jakiegokolwiek środowiska, w tym w stosunku do podmiotów należących do grup zawodowych sędziów, bądź prokuratorów. Każde z postępowań było tak ukształtowane, by został osiągnięty stan sprawiedliwości prawnomaterialnej, wyrażającej się w doprowadzeniu do słusznego zastosowania normy prawa karnego materialnego, jak również stan sprawiedliwości proceduralnej, która sprowadza się do zaspokojenia przekonania osoby przeciw której  lub na rzecz której toczy się postępowanie, że sumiennie, według najlepszej woli przeprowadzono wszelkie czynności by sprawca przestępstwa został pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności.
Na gruncie żadnego z przedmiotowych postępowań karnych nie doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad niezależności sądów oraz niezawisłości sędziowskiej, ani też ustawowych zasad niezależności i samodzielności prokuratora.

Szanowano godność uczestników postępowania

"Podobnie, żadne z ujętych w sprawozdaniu postępowań w jakimkolwiek zakresie nie miało na celu deprecjonowania żadnego sędziego, ani też prokuratora oraz nie zmierzało do negatywnego oddziaływania na czyjkolwiek dorobek zawodowy oraz czyjąkolwiek pozycję. Prowadzono je rzetelnie, z pełnym poszanowaniem godności poszczególnych uczestników, w rozsądnym terminie, w warunkach lojalnego zapewnienia uczestnikom pełnej informacji o ich prawach i obowiązkach oraz w celu ograniczenia wszelkich ubocznych skutków procesu karnego".

Niezrozumiałe zarzuty

"Zupełnie niezrozumiały jest zarzut, że duża część spraw była inicjowana z urzędu lub wyłącznie na podstawie pism kierowanych przez właściwych dla sędziów i prokuratorów Rzeczników Dyscyplinarnych. Podkreślić należy, że organy ścigania, realizując zasadę ścigania z urzędu, regularnie podejmują czynności procesowe na podstawie źródeł wewnętrznych, określanych też jako własne. Nadto działają w oparciu o źródła zewnętrzne, do których zalicza się m.in. zawiadomienia o przestępstwie, w tym społeczne w rozumieniu art. 304 § 1 K.p.k. oraz objęte obowiązkiem prawnym w ujęciu art. 304 § 2 K.p.k. w zw. z art. 240 § 1 K.k".

Pogłębienie świadomości prawnej

"Podobnie za całkowicie chybiony uznać należy zarzut rzekomego "epatowania" informacjami z prowadzonych w WSW postępowań środków masowego przekazu.  Zwraca uwagę fakt, iż w myśl art. 12 § 2 ustawy Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny oraz kierownicy jednostek organizacyjnych prokuratury mogą przekazać mediom osobiście, bądź upoważniając w tym celu innego prokuratora, informacje z toczącego się postępowania przygotowawczego lub dotyczące działalności prokuratury, mając na uwadze ważny interes publiczny. Powyższy sposób procedowania, występuje w praktyce funkcjonowania jednostek wszystkich szczebli, na terenie całego kraju. Wywiera on pozytywny wpływ na pogłębienie świadomości prawnej społeczeństwa. Pełni rolę wychowawczą, a w konsekwencji zakończenia procesu postanowieniem o odmowie wszczęcia śledztwa, o jego umorzeniu, bądź wyrokiem uniewinniającym, stwarza również możliwość rehabilitacji społecznej".

Uwzględnione reguły szybkości

"Odnośnie do zarzutu prowadzenia postępowań karnych "bez końca" podnieść trzeba, że w raporcie w odniesieniu do każdego postępowania sprawdzającego i śledztwa zawarto informację, iż zostały one zakończone. Warto podkreślić, że pomimo ich znacznej wagi i obszerności, każdorazowo były one prowadzone przy uwzględnieniu reguł szybkości i sprawności postępowania, jak też postulatu koncentrowania czynności sprawdzających i procesowych, ukierunkowanych na przybliżenie czasowe rozstrzygnięcia oraz na usunięcie stanu oczekiwania i niepewności u jego uczestników".

Pełen nadzór

"Z kolei w zakresie poruszonej przez autora lub autorów kwestii nadzoru instancyjnego oraz służbowego zauważyć należy, że wszystkie postępowania sprawdzające i przygotowawcze prowadzone w WSW były systematycznie, kompleksowo i wnikliwie nadzorowane przez kierownictwo Prokuratury Krajowej w formach i trybach określonych w ustawie karnoprocesowej, ustawie Prawo o prokuraturze, jak też w Regulaminie wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (dalej: regulamin prokuratorski).
Przedmiotowy nadzór obejmował w szczególności kontrolę obciążenia i wydajności pracy podległych prokuratorów, żądanie relacji o przebiegu czynności w poszczególnych sprawach i w razie potrzeby wydawanie poleceń co do kierunków postępowania, zapoznawanie się z aktami prowadzonych postępowań, sprawdzanie przygotowania i poziomu wystąpień prokuratorskich przed sądem, jak również kontrolę poziomu pracy podległych prokuratorów".

Kłamliwe stwierdzenia

"Kategorycznie zaprzeczyć należy zawartemu w raporcie stwierdzeniu, że każda istotna decyzja procesowa była aprobowana poza WSW, w tym wbrew przepisom, przez doradców Prokuratora Krajowego, ponieważ zgodnie z § 66 regulaminu prokuratorskiego, aprobata polegająca na akceptacji projektu decyzji udzielana jest wyłącznie asesorowi. Jednocześnie zauważyć trzeba, że zaangażowanie doradców w pracę Wydziału znajdowało oparcie w regulacji art. 38 ustawy Prawo o prokuratorze, zgodnie z którym Prokurator Generalny i Prokurator Krajowy mogą korzystać z pomocy doradców, w tym doradców społecznych. Doradcami mogą być przy tym także prokuratorzy oraz sędziowie w stanie spoczynku. Dopuszczalne są również inne formy korzystania ze wsparcia doradców. W oparciu o regulację art. 63 § 4 ustawy Prawo o prokuraturze, na mocy decyzji Prokuratora Generalnego i Prokuratora Krajowego, doradcy bez prawa wpływania na treść czynności procesowych, mogą też wchodzić w skład zespołu prokuratorów powołanego w Prokuraturze Krajowej do przeprowadzenia postępowania przygotowawczego w określonej sprawie lub grupie spraw. Wsparcie udzielone prokuratorom WSW bez wątpienia wywarło pozytywny wpływ na efektywność i sprawność funkcjonowania Wydziału".

Ważne przyczyny umorzenia

"W żadnym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie w pełni dowolne i pobawione jakichkolwiek racjonalnych podstaw twierdzenie, w myśl którego za rzekomo "intencjonalnym" wszczynaniem postępowań karnych w WSW przemawia okoliczność wydania postanowień o odmowie wszczęcia śledztwa, bądź o umorzeniu śledztwa, po wielomiesięcznym prowadzeniu czynności sprawdzających, bądź wieloletnim prowadzeniu śledztw, m.in. wobec stwierdzenia, że czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Na czas trwania poszczególnych postępowań wpływał, w szczególności duży ciężar gatunkowy, wielowątkowość, wieloosobowa konfiguracja, jak również ich wyjątkowo skomplikowany charakter. Z kolei podjęcie decyzji kończących poszczególne postępowania następowało po wykonaniu wszelkich koniecznych czynności procesowych oraz na podstawie materiału dowodowego niezbędnego do ich zakończenia, przy uwzględnieniu obowiązujących regulacji prawnych, w tym określających przyczyny umorzenia postępowania zawarte m.in. w art. 17 ustawy karnoprocesowej".

Wybiórcza argumentacja twórców

"Twórcy raportu zastosowali niespójną i wybiórczą argumentacją, która powoduje istotne trudności w prawidłowym odbiorze treści opracowania. Nie można chociażby w efekcie jednoznacznie określić czy wskazane w opisach spraw daty dotyczą wydania decyzji, czy też uzyskania przez nie waloru prawomocności. Opisy części postepowań zawierają wskazanie przyczyn wydania decyzji, podczas gdy w odniesieniu do innych poprzestano zaledwie na podaniu podstaw prawnych, bez wskazania przyczyn.
W żadnym zakresie nie odniesiono się do przesłanek uniewinnień, podczas gdy mógł mieć na to wpływ dominujący ostatnio trend podważania statusu sędziów Sądu Najwyższego, także tych, którzy rozpatrywali prokuratorskie wnioski o uchylenie immunitetu".

Niski poziom merytoryczny

"Niezależnie od powyższych uwag, które wskazują na niski poziom merytoryczny raportu, pełną dowolność w doborze nikłej argumentacji, przemawiającą najpewniej za zamiarem manipulowania odbiorcą, podkreślenia wymaga także i to, że został on opracowany niezwykle niedbale. Cechuje go występowanie licznych błędów ortograficznych i stylistycznych. Autorzy operują swoistymi skrótami myślowymi, "zlepkami" słownymi, co potęguje nieczytelność dokumentu. Pomijając ustawowy obowiązek ochrony dóbr osobistych oraz anonimizacji personaliów, naprzemiennie posługują się pełnymi personaliami oraz inicjałami. Uchybienia odnoszą się także do innych elementów rozpatrywanych opisów, w tym zapisów dat. Brak jest również wskazania osoby autora, bądź autorów części dotyczącej WSW, co uniemożliwia precyzyjne zaadresowanie uwag niniejszej polemiki. Treść raportu podaje również w wątpliwość zachowanie tajemnicy śledztwa, służbowej i rygorów proceduralnych, wynikających m.in. z art. 156 K.p.k., w procesie gromadzenia, przetwarzania oraz udostępniania informacji z licznych oraz zróżnicowanych podmiotowo i przedmiotowo postępowań karnych".

Dokument jest zupełnie nieobiektywny

"Forma oraz treść tej części raportu, kontrowersyjne warunki opracowywania, jak też sposób i czas jego prezentacji, wskazują na zamiar bezprecedensowego wciągnięcia w pełni niezależnych prokuratorów WSW w trwający konflikt polityczny. Dokument jest zupełnie nieobiektywny, fragmentaryczny, niejasny, pozbawiony walorów polityczno-kryminalnych, czy prewencyjnych, a jego jedynym celem jest nieuzasadniony, polityczny odwet wobec prokuratorów, którzy w pełni profesjonalnie, sumiennie, kierując się zasadami godności i uczciwości, według swojej najlepszej wiedzy i doświadczenia, prowadzili bezpodstawnie zakwestionowane w raporcie postępowania, w pełni dochowując wierności rocie ślubowania w zaszczytnej, wiernej służbie Rzeczypospolitej Polskiej".

Źródło: Republika, ad-vocem.pl

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X