Twoim Królem jest albo Chrystus, albo demon
Witam wszystkich w Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata,
w naszym 233 Programie „Oko na niedzielę”, czyli „Chrześcijaństwo dla
dorosłych”.
(Niedziela 22.11.2026. Rok A: Ez 34,11n; 1 Kor 15,15.20-26.28; Mt 25,31-46)
I. Złudzenie neutralności i wielki rozdział Dzisiejsze Słowo musi wyrwać nas z błogiej drzemki – jeśli w niej jeszcze trwamy. Na Sądzie Ostatecznym istnieją tylko dwie strony. Prawa i lewa. Nie ma strony środkowej, nie ma strefy szarej, o której tak lubimy mówić, żeby się tanio usprawiedliwiać. Nie ma strefy buforowej dla wiecznie niezdecydowanych, dla zawsze letnich. Dla tych, którzy całe życie spędzają okrakiem na barykadzie, obserwując z bezpiecznej odległości, kto wygrywa i która strona im się bardziej „opłaci”. Nie ma neutralności wobec Boga, to absurdalny mit. W życiu duchowym nie ma czegoś takiego jak stanie w miejscu; człowiek albo wspina się pod górę ku Bogu, albo stacza się w dół. Niebo jest miastem położonym na szczycie góry – nie można do niego zjechać na luzie, trzeba się na nie nieraz z mozołem wspinać. Ci, którzy próbują zachować neutralność wobec Chrystusa, już dokonali wyboru. Wyboru przeciw Niemu. Kto nie przyjmuje Chrystusa jako swojego Króla, ten przyjmuje jako swojego króla demona. Jak zamachowiec w Krakowie 7 listopada, który jakby na swojego pana wybrał samego szatana. Coraz więcej wiemy, jak bardzo szybko dorastał on w swoim skrajnym, morderczym lewactwie, w swoim satanizmie, zanim wyciągnął karabin. By strzelać do ludzi, do koni i do kotów. Do własnej matki i własnego ojca. A przecież rodzicom po Bogu najwięcej zawdzięczamy. Ala szatana to nie obchodzi. Ileż śladów zostało, jak popierał gender oraz jak bardzo nienawidził Chrystusa i Kościoła. I to się dzieje nieuchronnie, automatycznie. Bo trzeciej możliwości nie ma. Nigdy nie było. Lecz naprzeciw niego stanęło dwóch bohaterskic
Lecz naprzeciw niego stanęło dwóch bohaterskich policjantów, którzy poświęcili własne życie dla ratowania rodaków. Także dlatego, że dorastali w Kościele jako ministranci i lektorzy, jako sługi Chrystusa Króla. Są ludźmi 2 głęboko wierzącymi, religijnymi. Kochają Chrystusa i kochają Polskę. Poświęcają się dla nich. To ich motywuje i prowadzi. I to jest fundamentalna różnica pomiędzy nimi, a tym wielokrotnym zabójcą – sługą Szatana. Być może na całą wieczność. Wielkie ostrzeżenie dla innych podobnie zakłamanych sług demonów. Tak wielu jest ich i w polityce i w mediach, a nawet i w Kościele. Nieraz zdolni do najgorszego kłamstwa i najgorszego zła.
II. Pierwsze pytania Boga i egzamin z miłości Na Sądzie Ostatecznym Chrystus zapyta nas o rzecz z pozoru najprostszą, a w rzeczywistości najtrudniejszą: o miłość wcieloną w czyn. O miłość szczególnie wobec tych małych, którzy nie mogli się obronić przed niesprawiedliwymi sądami, niesprawiedliwymi wyrokami i niesprawiedliwym więzieniem. Bo nie mieli policji. Można dodać, że Chrystus tym bardziej potępi tych, którzy nie tylko nie pomagali tym „najmniejszym”, ale jeszcze potwornie, seryjnie ich krzywdzili – tych najmniejszych. W całym majestacie swej zakłamanej „praworządności”. Choćby przez dyktatorskie używanie władzy państwowej i dyktatorskie używanie władzy kościelnej. Oni nie tylko nie przyszli do więzienia, oni seryjnie wtrącali do więzienia ludzi niewinnych. O wiele lepszych od samych siebie. Jakże sami są zatem winni! Wielu z nich to nie są żadne „elity”, to nieraz są najgorsi niegodziwcy, którzy nie tylko że nie pomagają najmniejszym, ale najbardziej ich krzywdzą. Żyją ich kosztem. Jakże bardzo mogą okazać się zatem w końcu „kozłami” po lewej stronie. Niezależnie do tego, jak wysoka była ich pozycja i jak wielka byłą ich pycha i zarozumiałość. Jak bardzo uciskali i szantażowali tych najmniejszych.
Współczesny świat lubi mówić o „ludzkości” jako o pewnym abstrakcyjnym pojęciu. Łatwo jest kochać ludzkość na odległość – wtedy nie trzeba znosić zapachu bezdomnego, cierpliwie słuchać narzekań schorowanej matki ani wybaczać trudnemu sąsiadowi. Wielu globalistów kocha całą ludzkość, ale nie potrafi znieść człowieka mieszkającego za ścianą. A już człowieka o innych poglądach politycznych najchętniej wsadziliby do więzienia. Chrystus nie umarł za abstrakcyjną ideę ludzkości. On umarł za konkretnego człowieka z krwi i kości. I dlatego mówi dzisiaj: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili”. (Mt 25,40)
Zwróćmy uwagę na zdumienie zarówno sprawiedliwych, jak i potępionych w tej ewangelicznej scenie. Owce pytają: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie?” (Mt 25,37) One nie kalkulowały. Nie prowadziły księgowości dobrych uczynków, by wymienić je na bilet do nieba. One po prostu kochały, bo w ich sercach już wcześniej królował Chrystus. Z kolei kozły – ci po 3 lewej stronie – również są szczerze zdziwione: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym i nie usłużyliśmy Tobie?” (Mt 25,44) Oni nie popełnili spektakularnych zbrodni. Nie mordowali, nie podpalali miast. Ich grzechem była ślepota serca. Byli tak bardzo skupieni na sobie, na swojej wygodzie, na swoim ego, że nie zauważyli Króla ukrytego pod łachmanami żebraka. Gdyby znali swój przyszły los, pewnie by choć trochę pomogli. Nie z serca, ale z wyrachowania.
A teraz nawet najwyżsi sędziowie sami zostają osądzeni. Teraz się okazuje, komu tak naprawdę służyli. Scena Sądu Ostatecznego, scena podziału na owce kozły, to jest też scena ostatecznego ujawnienia, ostatecznego objawienia kluczowej prawdy o człowieku. Kim naprawdę jest pod wszystkimi maskami? Czy owcą, czy kozłem? Owce całym swoim życiem jako swojego wiecznego Króla wybrały Jezusa Chrystusa. Kozły całym swoim życiem jako swojego wiecznego króla wybrały Belzebuba. I teraz przychodzą ostateczne konsekwencje. III Królestwo zaczyna się w naszym sercu Wojny światowe, kryzysy gospodarcze, rozpad rodzin i upadek moralny społeczeństw są jedynie zewnętrzną projekcją wojen, które toczą się wewnątrz dusz współczesnych, pojedynczych ludzi. Nic nie dzieje się w świecie zewnętrznym, co wcześniej nie wydarzyłoby się w ludzkim sercu. Zawsze najpierw jest decyzja serca, potem czyn. Nie zbudujemy sprawiedliwego świata, nie naprawimy Kościoła, nie uzdrowimy naszej Ojczyzny ustawami i dekretami, jeśli wcześniej nie zdetronizujemy największego tyrana, jakiego każdy z nas nosi w sobie – własnego grzesznego „ja”. Panowanie Chrystusa zaczyna się i kończy najpierw w naszym sercu.
W każdym człowieku stoi tron. I ten tron nigdy nie jest pusty. Jeśli nie zasiada na nim Jezus Chrystus, to zasiada na nim nasza pycha, nasza chciwość, nasza zmysłowość, nasza chęć kontroli albo lęk przed ludzką opinią. Zasiadają różne mniejsze i większe demony. Demokracja jest wspaniałym ustrojem w polityce, ale w życiu duchowym jest katastrofą, jeśli próbujemy przegłosować Boże przykazania! Dobro nie staje się złem, a zło nie staje się dobrem tylko dlatego, że sejmowa większość tak zagłosowała. Ani Sejm, ani politycy nie stoją ponad rozumem i ponad Bogiem. Tym bardziej, iż dobrzy wiemy, jak często są to ludzie wyjątkowo mali, ludzie wyjątkowo niegodziwi. Ludzie, którzy nie dorastają do stanowisk, które zajmuję i nigdy nie powinni ich zajmować. 4 Marionetki w rękach jeszcze gorszych i jeszcze mniejszych. I w Polsce, i Berlinie, i w Brukseli, i w Rzymie. I codziennie dowodzą nam tego swoimi słowami i swoimi czynami. Oni nigdy nie mogą być królami naszych serc. Bo wiele wskazuje na to, że królami ich serc są najgorsze demony.
Zakończenie Pamiętajmy na całe nasze życie: „Zło może na tym świecie mieć swoją krótką godzinę, ale Bóg ma całą Twoją wieczność”. Bo to on jest Wiecznym Królem. Nie demony. Nie bójcie się zatem zła, które wydaje się dzisiaj tak głośne i pewne siebie. Nie dajcie się zastraszyć groźbom i szantażowi tego świata. Często klękajcie przed Królem. Także dla równowagi, bo „nie sposób stracić równowagi, kiedy się klęczy”. Klęcznym przed Nim, módlmy się szczerze, choćby kwadrans dziennie. Tak codziennie coraz bardziej uznajemy Go za Króla. Oddajmy dzisiaj Królowi klucze do każdego pokoju naszego serca – także do tych zamkniętych piwnic, do których sami wstydzimy się zaglądać. Choćby kozły będące własnością demonów nawet najbardziej chełpiły się swoją władzą nad nami. Mimo wszystko zawsze starajmy się żyć tak, abyśmy na koniec mogli usłyszeć najcenniejsze słowa samego Boga. Najpiękniejsze ze wszystkich możliwych podsumowanie całego naszego życia: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata”. (Mt 15,34) Amen.
Ks. dr hab. Dariusz Oko,
prof. UPJP2
Kierownik Katedry Filozofii Kultury
Wydziału Filozoficznego UPJP2
Źródło: Republika
Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.
Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google.
Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube
Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB
Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X