SZALEŃSTWO. Eurokraci chcą przyznać nielegalnym imigrantom prawa wyborcze

Raport wzywa do zbadania możliwości rozszerzenia praw politycznych niektórych kategorii członków diaspory, w tym prawa głosu w wyborach krajowych, co wykraczałoby poza dotychczasowe standardy prawa międzynarodowego ograniczone do szczebla lokalnego.

Dokument zaleca również stałe finansowanie publiczne organizacji diasporowych oraz rozwój rad konsultacyjnych cudzoziemców i podaje przykład własnej współpracy z organizacją związaną z... Bractwem Muzułmańskim.

Projekt rezolucji wpisuje się w widoczną tendencję poszerzania praw politycznych imigrantów w czasie, kiedy udział tych imigrantów w ogólnej ludności wielu krajów europejskich staje się coraz bardziej znaczący.

Samo Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy nie jest organem ustawodawczym w klasycznym rozumieniu, a jego rezolucje nie mają mocy wiążącej wobec państw członkowskich. Pełni ono jednak istotną funkcję opiniotwórczą, a przyjmowane przez nie dokumenty często stają się punktem odniesienia dla późniejszych inicjatyw legislacyjnych na poziomie krajowym i unijnym, wyznaczając kierunek dalszych działań w tym zakresie. W tym kontekście należy mieć na względzie, iż raport, jakkolwiek nie jest dokumentem prawnie wiążącym, nie pozostaje bez znaczenia. Można go bowiem zaliczyć do kategorii tzw. aktów miękkiego prawa (soft law), które, formalnie nie będąc obowiązującym prawem, oddziałują na ustawodawstwo na poziomie krajowym i międzynarodowym.

Jak podkreśla Ordo Iuris, najbardziej interesującym fragmentem raportu jest pkt 10 projektu rezolucji, który dotyczy politycznego uczestnictwa przedstawicieli diaspor. Zawarto tam trzy zalecenia, adresowane do państw członkowskich. Pierwsze wzywa do ratyfikowania Konwencji o uczestnictwie cudzoziemców w życiu publicznym na szczeblu lokalnym z 1992 r. przez te państwa, które dotąd tego nie uczyniły. Drugie dotyczy promowania aktywności politycznej osób już uprawnionych do głosowania. Trzecie, najdalej idące, postuluje zbadanie możliwości rozszerzenia prawa niektórych kategorii członków diaspory do głosowania i kandydowania w wyborach krajowych. Ten ostatni postulat stanowi jakościowy przełom, ponieważ żaden wiążący instrument Rady Europy nie reguluje dotąd prawa cudzoziemców do udziału w wyborach parlamentarnych czy prezydenckich.

Dla Polski oznaczałoby to konieczność przełamania bariery znacznie poważniejszej niż zwykła zmiana ustawy. Artykuł 62 ustęp 1 Konstytucji RP z 1997 roku wiąże bowiem czynne prawo wyborcze wyłącznie z obywatelstwem, a zmiana tej zasady wymagałaby nowelizacji ustawy zasadniczej, nie zaś zwykłej procedury legislacyjnej.

Źródło: Ordo Iuris, Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X