Europa oficjalnie przedkłada islam nad własną tradycję chrześcijańską

 W środę 18 lutego 2026 roku zbiegły się dwie ważne daty religijne: Środa Popielcowa rozpoczynająca Wielki Post – okres pokuty, postu i przygotowania do Świąt Wielkanocnych w tradycji chrześcijańskiej, będącej fundamentem europejskiej cywilizacji – oraz początek Ramadanu, miesiąca postu i modlitwy w islamie.
Pomimo tej symbolicznej koincydencji, politycy europejscy niemal jednogłośnie wybrali jedną stronę. 

W Hiszpanii minister Felix Bolaños opublikował w mediach społecznościowych wiadomość: 
Życzymy całej społeczności muzułmańskiej w Hiszpanii szczęśliwego miesiąca #Ramadan. Ramadan Mubarak! - całkowicie pomijając początek Wielkiego Postu i Środę Popielcową.

Podobny obraz widać w całej Europie Zachodniej. W Wielkiej Brytanii król Karol III wystosował długie i ciepłe życzenia dla muzułmanów z okazji Ramadanu, nie wspominając ani słowem o Środzie Popielcowej – mimo że anglikanizm jest oficjalną religią państwową. Premier Keir Starmer również życzył muzułmańskim społecznościom „świętego, pokojowego i błogosławionego miesiąca”, pomijając chrześcijan.

W Niemczech kanclerz Friedrich Merz (CDU) zamieścił na Instagramie hasło „Ramadan Mubarak”, nie wspominając o 43 milionach chrześcijan w kraju. Także SPD konsekwentnie ignoruje Środę Popielcową, za to regularnie gratuluje muzułmanom. We Frankfurcie władze miejskie wydały w tym roku 75 000 euro na oświetlenie ramadanowe (z puli 100 000 euro), a burmistrz Zielonych Nargess Eskandari-Grünberg stwierdziła, że takie iluminacje czynią życie muzułmańskie „nieodłączną częścią miasta”.

W Belgii (Zele) i Holandii (Utrecht) samorządy i policja aktywnie wspierają dekoracje i wydarzenia ramadanowe (w tym publiczne iftary), co – zdaniem krytyków – narusza zasadę świeckości państwa. Laicyzm w dzisiejszej Europie stosuje się niemal wyłącznie wobec chrześcijaństwa, zwłaszcza katolicyzmu – podczas gdy islam otrzymuje coraz szersze instytucjonalne wsparcie i promocję.
Komentatorzy, widzą w tym nie tylko kurtuazję wobec mniejszości, ale celowe wywyższanie obcej kultury kosztem własnej tożsamości, co przyspiesza proces islamizacji Starego Kontynentu.

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X