Warszawskie Termopile. "W bój ich wiodła nadzieja święta, że walka Polskę ocali"
Historia nasza niezliczone zna przykłady bohaterstwa polskich żołnierzy. Bohaterstwa budzącego nie tylko nasz podziw, ale także najwyższy szacunek wroga. Któż z nas nie słyszał o obronie Westerplatte czy "walczących jak diabły" obrońcach Wizną? Niewielu z nas jednak wie o nieludzkim boju 30. Pułku Strzelców Kaniowskich stoczonym we wrześniu 1939 roku w obronie Warszawy; bitwy która przeszła do historii jako Warszawskie Termopile.
Gdy Polska rwała niewoli pęta
Strzelcy Kaniowscy powstali,
Bo w bój ich wiodła nadzieja święta,
Że walka Polskę ocali...
Batalion przeciwko dywizji
W dniach 4-5 września 1939 roku 30 Pułk Strzelców Kaniowskich został wraz z 10 Dywizją Piechoty włączony w skład Armii Łódź. Kiedy w okolicach Sieradza Niemcy zyskali ogromną przewagę, wojska polskie zostały wycofane do walczącej stolicy, gdzie podporządkowano je Dowództwu Obrony Warszawy.
Tam zaś w drugiej dekadzie września na batalion dowodzony przez majora Bronisława Kamińskiego czekało zadanie powstrzymania sił nieprzyjacielskich nacierających na Warszawę. Między Młocinami a wsią Placówka 1. Batalion 30. Pułku Strzelców Kaniowskich stanął do walki przeciwko niemieckiej 23 Dywizji Piechoty wspartej czołgami i ogniem 70. dział.
Przez 3 dni 1 batalion pułku stawiał opór niemieckiej potędze militarnej zadając nieprzyjacielowi dotkliwe straty. Powstrzymał natarcie 23 DP, ułatwiając tym samym przedostanie się do Warszawy przedzierającym się przez Puszczę Kampinoską żołnierzom Armii Pomorze i Poznań rozbitym w bitwie nad Bzurą. Bój ten okazał się jednak bojem śmiertelnym dla całego batalionu.
W nocy z 20 na 21 września Niemcy przygotowywali się do ostatecznego natarcia. W tym jednak czasie polski batalion otrzymał rozkaz.
Potężne ześrodkowanie ognia artylerii i ognia pośredniego ckm zniszczyły batalion!
Pułkownik Marian Porwit w książce "Obrona Warszawy. Wrzesień 1939" tak opisuje ostatni - jakże tragiczny w skutkach - dzień walk batalionu dowodzonego przez mjr Kamińskiego:
Na wyznaczonych przeze mnie zalesionych pagórkach lasu Młociny, baon majora Kamińskiego trzymał się mocno, odpierając nacisk Niemców od zachodu, od Wólki Węglowej i Placówki. Niestety w pewnym momencie miał otrzymać major Kamiński rozkaz od generała Altera (dowódcy 15 Dywizji Piechoty), by przesunął się z batalionem do wsi Placówka zajmując w niej pozycję obronną frontem na zachód i północ. Major Kamiński nie odwołując się do mnie, rozkaz ten wykonał. Otwarty teren ułatwił Niemcom koncentrację ognia na położoną w zagłębieniu pozycję. Potężne ześrodkowanie ognia artylerii i ognia pośredniego ckm zniszczyły batalion!
Na stronie internetowej mojachomiczowka.pl zgromadzone zostały wspomnienia z tego nieludzkiego boju. Wśród nich
te, porucznika Wielgomasza, dowódcy kompanii ckm:
Do świtu 21.09 kompanie zajmowały stanowiska obronne na skrajach Placówki. Mp. Dowódcy baonu znajdowało się w głębi wsi, za lewym skrzydłem kompanii. Prace nad stanowiskami ogniowymi jeszcze trwały, gdy około godziny 9.00 nieprzyjaciel skierował na nas niesłychanie silny i celny ogień, zwłaszcza artylerii i moździerzy. Wieś ogarnął pożar. Dym, kurz tamowały oddech, nic już nie było widać. Wkrótce z kierunku miejscowości Gać wyszło natarcie niemieckie, które szybko, mimo naszego ognia posuwało się w terenie.
Również z Wólki Węglowej nieprzyjaciel ruszył do natarcia. Część naszego baonu nie mogąc wytrwać w strasznym ogniu, zaczęła wycofywać się na skraj wsi. Na odsiecz nadbiegła wówczas kompania odwodowa z majorem Kamińskim na czele. Niestety, giną niemal natychmiast, w krótkim odstępie czasu i dowódca baonu i kapitan Rudowski oraz podporucznik Tejchfeld.
W wyniku walk na terenach dzisiejszych Bielan poległo około 600 żołnierzy 1 batalionu 30 Pułku Strzelców Kaniowskich. Wraz z żołnierzami poległ ich dowódca mjr Kamiński. Wszyscy spoczęli w zbiorowej mogile na Cmentarzu Wawrzyszewskim.
