„Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9, 13)

Dzisiaj słyszymy bardzo jasne, wyraźne słowa Pana Jezusa:  „Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników” (Mt 9, 13). I tak Bóg nas ciągle widzi, tak ocenia, tak ciągle nas traktuje, tak ciągle do nas mówi: „jesteście grzesznikami”. Jezus przyszedł tylko i wyłącznie do grzeszników, jeśli więc uważasz siebie za bezgrzesznego, nie potrzebujesz Jezusa, On nie jest dla Ciebie.

To zatem musi być fundamentalna prawda o każdym z nas, prawda najbardziej istotna, najbardziej kluczowa. Jakkolwiek grzech nie powinien zaistnieć, nie powinno go być. Grzech jest zawsze moim wolnym, osobistym wyborem, ale złym wyborem. Jest wyborem wbrew sumieniu, wbrew mojemu poznaniu prawdy i dobra. Mogłem tego wyboru nigdy nie dokonać, nie musiałem go dokonać, bo z definicji jest wolny. A jednak go dokonałem. Teoretycznie każdy człowiek mógłby nigdy nie dokonać żadnego złego wyboru, nie popełnić żadnego grzechu. Czyli nie mieć żadnej winy, być niepokalanym. Tym bardziej, że rozum nam to mówi. Tym bardziej, że Bóg tego chce. A jednak ta niezwykła sztuka udała się tylko dwojgu ludzi: Panu Jezusowi i Niepokalanej Matce Bożej.

Poza tym wszyscy bez wyjątku grzeszyliśmy i grzeszymy. Jakkolwiek nasze grzechy są zawsze absurdalne, są zawsze szkodliwe, bo sprzeciwiają się rozumowi i sprzeciwiają się Bogu. A grzechy są śmiertelnie niebezpieczne, bo są jak choroby duszy, które zawsze ją osłabiają, a nawet mogą zabić. Tak samo, jak choroby ciała osłabiają je, a nawet zabijają. 

Zawsze, im bardziej chorujemy – czy to cieleśnie, czy duchowo – tym bardziej jesteśmy słabi, tym mniej możemy, tym więcej tracimy ze wspaniałych wartości i możliwości życia. Tym bardziej stajemy się niewolnikami choroby ciała albo niewolnikami grzechu, czyli choroby ducha. Dlatego Pan Jezus mówi: „Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie przebywa w domu na zawsze” (8, 34n) – czyli w końcu traci Boga, traci zbawienie.

A któż chciałby na zawsze być niewolnikiem i na zawsze utracić zbawienie? Dlatego ze wszystkich sił trzeba się starać o wyzwolenie z grzechów. To zwykle nie dokonuje się od razu, to zwykle jest proces, w którym grzeszymy coraz mniej i coraz rzadziej. I właśnie ludzie tak się zasadniczo różnią, tak dzielą między sobą. 

Jedni dzięki czuwaniu i pracy, dzięki pomocy Boga i ludzi grzeszą coraz mniej – aż do osiągnięcia zbawienia na wieki. Inni natomiast grzeszą tyle samo albo coraz więcej - aż do utraty zbawienia na wieki. I do takiej właśnie pracy nad sobą, do takiego nawracania się jak najgoręcej zachęca nas Chrystus Pan mówiąc aż tak radykalnie: „Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła. I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła” (Mt 5, 29n). A list do Hebrajczyków poleca: „Zastanawiajcie się więc nad Tym, który ze strony grzeszników taką wielką wycierpiał wrogość przeciw sobie, abyście nie ustawali, złamani na duchu. Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi” (Hbr 12, 3n).

Tak, grzechowi trzeba się opierać nawet do przelania krwi, nawet do męczeństwa. Bo nawet jeden grzech może nas zatopić, jak jedno rozdarcie kadłuba pogrąża statek. Jak zatopiło dumnego, pysznego Tytanika, któremu podobno „nawet sam Bóg miał nie dać rady”.

A właśnie w tym tygodniu, 3 czerwca, wspominaliśmy takich świętych, którzy „opierali się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi” (Hbr 12, 4) To święty męczennik Karol Lwanga oraz jego 21 towarzyszy. Karol był chrześcijańskim wodzem jednego z plemion Ugandy i przełożonym paźiów okrutnego króla Mwangi II, który miał liczne kochanki, a zarazem był homoseksualistą i pedofilem. Karol musiał często bronić chłopców przed strasznym królem rozpustnikiem i gwałcicielem. Król Mwanga w końcu aresztował za to Karola oraz jego przyjaciół i postawił ich przed wyborem: albo poddadzą się jego molestowaniu i gwałtom homoseksualnym, albo zostaną zamordowani. Karol i jego towarzysze, z których najmłodszy miał zaledwie 13-lat, odmówili sodomskim żądaniom króla i zostali za to spaleni na stosie. Dzisiaj są głównymi patronami Ugandy i całej Afryki, ich uroczystość jest tam wielkim narodowym świętem.

Są też moimi szczególnymi patronami, bo ja urodziłem się właśnie w dzień ich święta, 3 czerwca. Dlatego wierzę, że to również od tych męczenników otrzymałem misję mówienia prawdy o homoseksualizmie i całej ideologii gender, czyli ideologii totalnej, ateistycznej rozpusty. Oni mnie też w tej misji wspierają i chronią.

Oni też dla nas wszystkich mogą i powinni być też wzorem, jak opierać się naszym osobistym pokusom i prześladowaniom, które codziennie nam zagrażają, jak „opierać się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi” (Hbr 12, 4).

Oni dla nas wszystkich mogą i powinni być również wzorem, jak opierać się przemocy państwowej, politycznej i medialnej, która propaguje grzech, która sięga nawet po młodzież, która chce deprawować nawet wszystkie małe dzieci w polskich szkołach. Jak ugandyjski król Mwanga II     - straszny homoseksualny pedofil, gwałciciel i morderca.

Oni należą do najgorszych wrogów Boga i wrogów ludzi. O takich właśnie osobach pisze św. Paweł w liście do Filipian: „Ich bogiem - brzuch, a chwała - w tym, czego winni się wstydzić. To ci, których dążenia są przyziemne.”  Dlatego też „Ich losem – zagłada” (Flp 3, 19).

Tak, tacy genderowi rozpustnicy teraz, na swoich czerwcowych marszach są jeszcze „dumni” ze swojej rozpusty, głoszą ją i tak w twarz sprzeciwiają się Bogu. To często ci sami, którzy wcześniej organizowali pochody komunistyczne. Są dumni z tego, co ich samych najbardziej poniża, co prowadzi ich do samo-zakłady. A ich „bogiem” jest nawet nie tyle brzuch, co „podbrzusze.” I do tego właśnie chcą zmuszać nasze dzieci.

Dlatego właśnie trzeba czynić wszystko, aby samych siebie oraz innych, a zwłaszcza dzieci i młodzież, bronić przed nimi, bronić przed grzechem, wyzwalać z grzechu.

Bo jak mówi Pan Jezus i św. Paweł Apostoł: „Zapłatą za grzech jest śmierć” (Rz 6,23). Dlatego Bóg uczynił wszystko, co możliwe, abyśmy jednak nie grzeszyli i żyli. Dlatego my też uczyńmy wszystko, aby siebie i innych, a zwłaszcza dzieci i młodzież coraz lepiej bronić przed grzechem. 
    
Amen.

Ks. dr hab. Dariusz Oko, prof. UPJP2
Kierownik Katedry Filozofii Kultury
Wydziału Filozoficznego UPJP2

Źródło: Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X