Watykan: dwaj biskupi-misjonarze bliżej beatyfikacji

W gronie nowych czcigodnych sług Bożych znajdują się ponadto: Margarita Bavosi, konsekrowana członkini Ruchu Focolari, dwaj kapłani diecezjalni: Alessandro Vitetti i Domenico Pogliani oraz kapucyn, brat Daniele z San Giovanni Rotondo, duchowy syn św. ojca Pio. 

„Pionier Biblii” w Peru 

Friedrich Kaiser Depel urodził się w 1903 r. w Niemczech i wychował w głęboko katolickiej rodzinie. Mając szesnaście lat, wstąpił do Zgromadzenia Misjonarzy Najświętszego Serca Jezusowego (MSC), które prowadzi misje w kilkudziesięciu krajach. Święcenia kapłańskie przyjął w 1932 r., a siedem lat później wyjechał do Peru, gdzie zgromadzenie otworzyło nową misję. Pełnił tam m.in. funkcję kierownika duchowego, wykładowcy w seminarium, prowincjała. W 1957 r. papież Pius XII powierzył mu prałaturę Caravelí, a w 1963 r. przyjął święcenia biskupie. Jako misjonarz angażował się w pomoc najuboższej ludności, założył też lokalne zgromadzenie sióstr, by zaradzić brakowi kapłanów i promować apostolat wśród ludności Andów. Zmarł w 1993 r. Do końca swych dni poświęcił się szerzeniu Pisma Świętego, do tego stopnia, że uznano go za „pioniera Biblii w Peru”.

„Obcy” przyjęty w Indiach

Emilio Oreste Marengo urodził się w 1906 r. w Diano d’Alba, w rodzinie chłopskiej. W wieku 13 lat przeniósł się do Turynu, aby rozpocząć formację salezjańską, nawiązując kontakt z pierwszymi członkami zgromadzenia założonego przez św. Jana Bosko. W 1923 r. wyruszył do Indii wraz z ośmioma innymi nowicjuszami. Studia filozoficzne łączył z działalnością duszpasterską w wioskach: poświęcał się przygotowywaniu katechumenów i towarzyszeniu pierwszym wspólnotom katolickim. Święcenia kapłańskie przyjął w 1932 r., a w 1951 r. został mianowany pierwszym biskupem nowej diecezji Dibrugarh. Promował powołania kapłańskie, angażował się w otwieranie ośrodków misyjnych i wspieranie uchodźców z Pakistanu, który prowadził wówczas wojnę z Indiami. Przez lata swej posługi doceniał wkład świeckich w życie lokalnego Kościoła, przekonany o ich fundamentalnej roli w szerzeniu wiary katolickiej. Gdy skończył 70 lat i przestał być administratorem apostolskim Tury, oddał się do dyspozycji lokalnych księży. Zmarł w 1998 r., otoczony troską i sympatią lokalnej ludności. Była to znacząca więź, która dojrzewała w okresie, gdy w Indiach wszystko, co uważano za „obce”, budziło nieufność lub odrzucenie. 

Szybki bieg ku Bogu

Margarita Bavosi urodziła się w 1941 r. w Buenos Aires w Argentynie, w zamożnej rodzinie włoskich imigrantów. W wieku dziesięciu lat straciła matkę. Po ukończeniu studiów historycznych dojrzało w niej pragnienie, by Boga postawić w centrum jej życia. Swoje powołanie odnalazła w Ruchu Focolari, którego charyzmat poznawała bezpośrednio od jego założycielki służebnicy Bożej Chiary Lubich. Ze względu na swą spontaniczność i optymizm nazywana jest „Luminosa” (świetlista). W 1966 r. została odpowiedzialną fokolarynów w Argentynie, cztery lata później Chiara Lubich powierzyła jej współodpowiedzialność za dzieło w Hiszpanii, a następnie w Urugwaju. Zmarła, mając 43 lata na atypowe zwłóknienie płuc. Po jej śmierci założycielka fokolarynów powiedziała: „jej życie przepełnione ewangeliczną miłością przeżywaną w teraźniejszości, było szybkim biegiem ku Bogu”.

Sługa potrzebujących i gorliwy spowiednik

Dwaj kapłani diecezjalni, których heroiczność cnót zatwierdził Leon XIV, pochodzą z Włoch.

Domenico Pogliani urodził się w 1838 r. w Mediolanie i dojrzewał w wierze w miejscowym oratorium św. Ludwika. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1861. Na kolejnych parafiach, gdzie pracował, został zapamiętany jako kapłan ofiarnie służący potrzebującym. W Cesano Boscone, gdzie był proboszczem, otworzył przedszkole dla ubogich dzieci oraz oratorium dla dziewcząt. Założył również placówkę opiekuńczą, która po wybuchu I wojny światowej przyjęła czterysta osób, dysponując oddziałem dla młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną. Zmarł w 1921 roku. 

Alessandro Vitetti, urodził się w 1915 r. w prowincji Krotona, a święcenia kapłańskie przyjął w 1940 r. Podczas II wojny światowej posługiwał w Kalabrii, wyróżniając się troską o najbardziej potrzebujących. Był jednym z najbliższych współpracowników bp. Orazio Semeraro, któremu towarzyszył w Rzymie podczas Soboru Watykańskiego II. W 1964 r. wstąpił do świeckiego Instytutu Księży Misjonarzy Chrystusa Króla, założonego przez ojca Agostina Gemellego. Bardzo poszukiwany jako spowiednik i przewodnik duchowy, stanowił punkt odniesienia również dla osób spoza Kalabrii. W ostatnich latach życia z powodu cukrzycy stracił wzrok i zdolność poruszania się, ale znosił cierpienie z wiarą. Mawiał: „Nie widzę, nie słyszę, ale wierzę”. Zmarł w 1995 roku. 

Duchowy syn św. ojca Pio

Brat Daniele (z domu Michele Natale) urodził się w 1919 r. w San Giovanni Rotondo. Od najmłodszych lat był pasterzem. Jako 14-latek wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, a jego powołanie umocniło spotkanie 4 czerwca 1933 r. z ojcem Pio z Pietrelciny, który pobłogosławił go, kierując do niego słowa umocnienia. Posługując w Foggi, podczas bombardowań w 1943 r., z wielkim zaangażowaniem pomagał rannym i grzebał zabitych. Ciężka choroba zmusiła go do częstych pobytów w szpitalu. Cierpienie nie przeszkodziło mu jednak w tym, by po śmierci ojca Pio, poświęcić się rozwijaniu grup modlitewnych żyjących duchem świętego kapucyna zarówno we Włoszech, jak i za granicą, przyciągając licznych wiernych. Zmarł w 1994 roku.

Uznanie heroiczności cnót oznacza, że Kościół potwierdza wyjątkowy sposób praktykowania cnót chrześcijańskich przez daną osobę. Jest to jeden z fundamentalnych etapów procesu beatyfikacyjnego, do którego zwieńczenia konieczne jest także uznanie przez Ojca Świętego autentyczności cudu przypisywanego wstawiennictwu kandydata na ołtarze.

Beata Zajączkowska – Watykan 

Źródło: Republika, Vatican News

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X