Trybunał w Strasburgu wstrzymał deportację nawróconego na chrześcijaństwo muzułmanina

W ocenie Trybunału, jego deportacja do Afganistanu doprowadziłaby najprawdopodobniej do sytuacji naruszenia art. 2 (prawo do życia) i art. 3 (zakaz tortur) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W związku z konwersją skarżącego na chrześcijaństwo, jego wydalenie w rzeczywistości mogłoby oznaczać karę śmierci, bądź też doświadczenie innego brutalnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania - stwierdziła Ruth Nordstrom, reprezentująca organizację Skandynawskich Prawników na rzecz Praw Człowieka.

Zgodnie z innym orzeczeniem ETPCz wydanym w sprawie F.G przeciwko Szwecji (FG. 43611/11, GC, z dnia 23 marca 2016) właściwe władze powinny oceniać wnioski o azyl z uwzględnieniem ryzyka, z jakim wiąże się powrót do kraju pochodzenia po dokonaniu konwersji na chrześcijaństwo. W orzeczeniu Trybunał wskazał, iż obawa skarżącego, że po deportacji do Iranu stanie się ofiarą brutalnych prześladowań jest uzasadniona.

W ocenie Trybunału M.H. wykazał prawdziwość swoich chrześcijańskich przekonań, zaś właściwe władze szwedzkie bezpodstawnie zarzuciły mu pozorność nawrócenia, a jednocześnie od roku 2013 uniemożliwiały skuteczne przeprowadzenie przed sądem dowodów w celu weryfikacji prawdziwości deklarowanej konwersji.

Zgodnie z art. 39 Regulaminu Trybunału, Europejski Trybunał Praw Człowieka może zwrócić się o zastosowanie środków tymczasowych wobec jakiegokolwiek państwa będącego stroną Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Środki tymczasowe mają zastosowanie tylko wtedy, gdy istnieje bezpośrednie ryzyko powstania nieodwracalnej szkody dla strony i nie przesądzają o dalszych rozstrzygnięciach Trybunału. Sąd uznaje wnioski o zarządzenie środka tymczasowego wyłącznie na zasadzie wyjątku, gdy skarżący w przeciwnym wypadku byłby narażony na rzeczywiste ryzyko wystąpienia poważnej i nieodwracalnej szkody na życiu lub zdrowiu.

W kontekście planowanej deportacji nawróconego na chrześcijaństwo mężczyzny, warto przypomnieć stanowisko Rady Europy, która przyjmując Rezolucję określiła działania tzw. Państwa Islamskiego ISIS mianem ludobójstwa. W prawie międzynarodowym, ludobójstwo oznacza zamiar zniszczenia w całości lub w części grup narodowych, etnicznych, rasowych lub religijnych. Rada Europy potwierdziła tym samym, że chrześcijanie oraz inne mniejszości religijne są ofiarami ludobójstwa.