Niezwykłe pożegnanie w Watykanie

Bezdomny naszym bratem

Świadectwa ludzi, którzy towarzyszyli Danielowi w jego bezdomności, jak wolontariusze mocno przykuwają i dają nadzieję, że będąc w miłości do ludzi, można wiele zmieniać wokół siebie. 

Jedna z wolontariuszek Maria Pia tak powiedziała o Danielu:

„Daniel stał się bratem. Osobą, której potrzebowałam. Niewiele mówił, ale umiał wywołać mój uśmiech. Miał oczy, które cię przenikały. Często, a zwłaszcza w ostatnim okresie jego ziemskiego życia, miałam wrażenie, jakby to sam Jezus na mnie patrzył”. 

O jego błękitnych oczach i długiej brodzie „którą mógłby się poszczycić niejeden kameduła”, wspominał także kard. Konrad Krajewski, który przewodniczył pogrzebowym uroczystościom Polaka w rzymskim kościele pw. św. Grzegorza VII, zaledwie kilkaset metrów od Kolumnady Berniniego, w cieniu której Daniel spędził ostatnie 15 lat życia. 

Dżentelmen

W rozmowie z mediami watykańskimi papieski jałmużnik wspominał, że Daniel był cichym i nienarzucającym się człowiekiem, który w ciągu lat, które spędził na ulicach w pobliżu Watykanu, zaskarbił sobie przyjaźń wielu wolontariuszy i przechodniów. Jak również dżentelmenem, gdyż zawsze - nawet jak był chory - witał się z wolontariuszkami ściągając rękawiczki i całując w rękę.

Jedna z wolontariuszek wspomina o jego niezwykłej wytrwałości, z jaką schorowany pod koniec życia Daniel postanowił zrealizować swoje ostatnie marzenie: wyjść na świeże powietrze, na przekór długim tygodniom, które spędzał przykuty do łóżka. „Nigdy tego nie zapomnę i będzie to dla mnie motywacją”.

Źródło: Radio Watykańskie