Po TK minister Żurek wziął na cel Jasną Górę
Waldemar Żurek najwyraźniej uznał, że urząd ministra sprawiedliwości to za mało. W Polskim Radiu 24 wystąpił więc również w roli strażnika katolickiej moralności, recenzenta Jasnej Góry i arbitra tego, kto ma prawo pojawiać się przed wizerunkiem Matki Boskiej Częstochowskiej. Przy okazji ponownie zaatakował Tomasza Sakiewicza, zarzucając mu kłamstwo w sprawie obecności policjantów na krakowskim Rynku. Jest tylko jeden problem: nagranie z tamtego wydarzenia nie potwierdza wersji przedstawianej przez ministra. Internauci nie zostawili na Żurku suchej nitki.
Żurek odprawia kazanie. Sakiewicz na ambonie oskarżeń
Minister sprawiedliwości Waldemar Żurek postanowił ponownie rozprawić się z Tomaszem Sakiewiczem. Tym razem jednak zwykła polityczna połajanka najwyraźniej mu nie wystarczyła. Do ataku na szefa Telewizji Republika dołożył jeszcze Jasną Górę, Matkę Boską Częstochowską i swoje osobiste rozterki religijne.
W rozmowie na antenie Polskiego Radia 24 minister wyraźnie dał do zrozumienia, że obecność Sakiewicza przed jasnogórskim wizerunkiem szczególnie go oburza.
Ale jest coś bardziej, co mnie boli. Częstochowa była dla mnie miejscem wyjątkowym. Jak widzę, że pan Sakiewicz występuje przed ołtarzem Matki Boskiej Jasnogórskiej, tej ikony polskiego katolicyzmu, to po prostu coś we mnie się burzy – żalił się Żurek.
I tu zaczyna się prawdziwy spektakl. Minister sprawiedliwości najwyraźniej postanowił rozszerzyć swoje kompetencje. Skoro może oceniać, kto kłamie, najwyraźniej może również podpowiadać Kościołowi, kogo wypada dopuścić przed jasnogórski wizerunek.
Ciekawe, czy w resorcie sprawiedliwości powstanie nowa komórka organizacyjna: Departament Oceny Moralnej Pielgrzymów i Gości Jasnej Góry. Na jej czele, rzecz jasna, sam minister.
Policjant widmo według Żurka. Nagranie nie pasuje do opowieści
Powodem kolejnego ataku na Sakiewicza jest relacja z krakowskiego Rynku. Minister przekonuje, że dziennikarz miał oszukiwać widzów, ponieważ za jego plecami znajdowali się policjanci, a w pobliżu byli funkcjonariusze i osoby udzielające pomocy poszkodowanym.
Osoba, która łże w żywe oczy, oszukuje swoich widzów, gdzie policjant stoi za nim, gdzie obok jest pełno funkcjonariuszy, gdzie udziela się pierwszej pomocy... – mówił Żurek.
Tyle że nagranie z Rynku pokazuje coś zupełnie innego. Nie widać na nim policyjnego kordonu, radiowozów ani umundurowanych funkcjonariuszy, którymi minister tak hojnie obsadził krakowską scenę.
Jest natomiast mężczyzna w cywilnym ubraniu, który przedstawia się jako policjant. Co istotne, sam Sakiewicz zwraca na niego uwagę podczas transmisji. Nie ukrywa jego obecności, nie wymazuje go z obrazu, nie udaje, że go nie ma.
Ale w ministerialnej opowieści najwyraźniej wszystko wygląda inaczej. Policjanci są, choć ich nie widać. Radiowozy również można sobie dopowiedzieć. Wystarczy odpowiednio opowiedzieć historię.
Może to nowa metoda ustalania faktów? Najpierw wygłosić oskarżenie, potem znaleźć do niego obraz, a jeśli obraz nie pasuje – tym gorzej dla obrazu.
Internauci nie kupują opowieści ministra
Wypowiedź Żurka szybko wywołała reakcje na platformie X. Na profilu the Voice of Freedom pojawił się fragment nagrania z ironicznym komentarzem:
„I takie kłamstwa o policjantach na rynku w Krakowie w czasie zamachu terrorystycznego opowiada minister sprawiedliwości. To czego oczekiwać po ich elektoracie...”.
Inni użytkownicy również zakwestionowali wersję przedstawianą przez szefa resortu.
„Gdzie za plecami pełno funkcjonariuszy? Oni idą w narrację, że kłamstwo powtarzane setki razy będzie prawdą” – napisał A. Walczak.
Jeden z komentujących przypomniał, że za plecami Sakiewicza znajdowali się medycy, poszkodowani i straż miejska. Tyle że medyk to nie policjant, strażnik miejski to nie funkcjonariusz policji, a osoba w cywilnym ubraniu nie staje się umundurowanym patrolem tylko dlatego, że minister bardzo chce ją zobaczyć.
Kto tu szafuje świętościami?
Najbardziej osobliwy w całej historii jest jednak religijny ton wypowiedzi ministra. Żurek, który powinien przede wszystkim zajmować się prawem i wymiarem sprawiedliwości, postanowił pouczać Kościół, jakich gości powinien przyjmować przed jasnogórskim wizerunkiem.
Można odnieść wrażenie, że dla niektórych polityków religia jest niczym scyzoryk: wyciąga się ją wtedy, gdy akurat pasuje do politycznej potrzeby. Świętości stają się dekoracją, Matka Boska argumentem w medialnej awanturze, a katolicka moralność pałką do okładania przeciwników.
Tylko że wiara nie jest własnością żadnej partii, ministerstwa ani politycznego środowiska. Jasna Góra nie jest też prywatnym salonem, w którym minister Żurek miałby ustalać listę osób godnych pojawienia się przed obrazem.
I jest w tym wszystkim pewna gorzka ironia. Można godzinami mówić o wartościach, wygłaszać kazania o moralności, szafować świętościami i pouczać innych, jak powinni się zachowywać. Ale kiedy przychodzi do zwykłego, uczciwego przedstawienia faktów, cały ten moralizatorski kostium zaczyna niebezpiecznie trzeszczeć.
Bo świętościami można szafować pod publiczkę, można stroić się w piórka obrońcy katolickich wartości, można nawet urządzać polityczne rekolekcje na antenie radia. Tyle że diabeł tkwi w szczegółach. A czasem wygląda na to, że nie tylko tkwi, ale jeszcze dyktuje cały dziennikarzom i politykom scenariusz.
Minister sprawiedliwości powinien szczególnie uważać na jedno: żeby w pogoni za politycznym przeciwnikiem samemu nie zgubić tego, co w jego urzędzie najważniejsze – prawdy. Chyba, że u niego prawda jest wykładnikiem kłamstwa. Inaczej niż u Obroniaka w "Krzyku ciszy"...