„Niewątpliwa skaza na życiorysie”. Sąd oddalił roszczenie syna Kurasia „Ognia”

W ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia Renata Wajda wskazała, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala uznać, iż Józef Kuraś niewątpliwie prowadził działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego. Jednocześnie podkreśliła, że ustawa nie daje podstaw do zasądzenia rekompensaty, jeżeli działalność osoby represjonowanej pozostawała również w sprzeczności z wartościami chronionymi przez tę ustawę.

Sąd ocenił, że życiorys „Ognia” zawiera okoliczności wykluczające możliwość uwzględnienia roszczenia. Wśród nich wymienił stosunek Kurasia do ludności żydowskiej oraz odpowiedzialność dowódczą za działania jego podkomendnych, w tym zbrodnię pod Krościenkiem z 1946 r., w której zginęli Żydzi usiłujący opuścić Polskę. W ocenie sądu antyżydowskie treści zawarte w części odezw podpisywanych przez „Ognia” stanowią „niewątpliwie skazę na życiorysie Kurasia »Ognia«”.

Śmierć w wyniku próby samobójczej

Sąd zwrócił również uwagę na powojenną działalność Józefa Kurasia w strukturach komunistycznego aparatu bezpieczeństwa. Jak wskazano w uzasadnieniu, organizował on Milicję Obywatelską, a następnie pełnił funkcję kierowniczą w Powiatowym Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w Nowym Targu. Zdaniem sądu, jako funkcjonariusz UB był świadkiem represji wobec żołnierzy Armii Krajowej, co również miało znaczenie przy ocenie przesłanek ustawowych.

Sąd uznał ponadto, że śmierć Józefa Kurasia nastąpiła w wyniku próby samobójczej podczas obławy przeprowadzonej przez Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego w lutym 1947 r.

Wyrok nie jest prawomocny. Pełnomocnik Zbigniewa Kurasia mec. Anna Bufnal zapowiedziała apelację. 79-letni Zbigniew Kuraś domagał się od Skarbu Państwa 10 mln zł zadośćuczynienia oraz symbolicznego upamiętnienia swojego ojca.

Największy oddział antykomunistycznej partyzantki

Józef Kuraś ps. "Ogień" (1915–1947) był żołnierzem Wojska Polskiego, uczestnikiem kampanii wrześniowej oraz konspiracji podczas II wojny światowej. Walczył w Konfederacji Tatrzańskiej, Armii Krajowej i Batalionach Chłopskich. Po wojnie krótko organizował struktury Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Nowym Targu, po czym powrócił do podziemia, stając na czele jednego z największych oddziałów antykomunistycznej partyzantki na Podhalu.

Zmarł 22 lutego 1947 r. po obławie KBW.

Źródło: Republika, PAP, RMF24

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X