Mistrzostwa Świata w Koszeniu Łąk nad Biebrzą wracają po przerwie

„Mistrzostwa Świata w Koszeniu Bagiennych Łąk dla Przyrody "Biebrzańskie Sianokosy" odbędą się po raz osiemnasty. Impreza, której organizatorem jest Biebrzański Park Narodowy, powróciła w tym roku po kilkuletniej przerwie związanej z pandemią koronawirusa” - powiedziała Beata Głębocka z BPN.

Jak podkreśla Biebrzański Park Narodowy, koszenie łąk nad Biebrzą jest konieczne, bo z zarastanych terenów migrują rzadkie gatunki ptaków wodno-błotnych, dla których dolina Biebrzy jest ostoją. "Celem zawodów jest promocja tradycyjnego, przyjaznego przyrodzie sposobu koszenia bagiennych łąk oraz popularyzowanie idei czynnej ochrony przyrody. Taki sposób użytkowania łąk utrzymuje bogactwo przyrodnicze mokradłowych obszarów Europy – ręczne koszenie podmokłych terenów sprzyja występowaniu rzadkich gatunków zwierząt i roślin. +Biebrzańskie Sianokosy+ mają uświadamiać konieczność koszenia w sposób przyjazny przyrodzie terenów, które bez pomocy człowieka straciłyby swoje cenne walory przyrodnicze" - podkreśla BPN w informacji prasowej.

W tym roku zawody, które rozpoczną się w sobotę przed południem, odbędą się na specjalnie wyznaczonych torach na łące koło miejscowości Zajki. Zadaniem zawodników będzie skosić tradycyjną kosą bagienną łąkę. Oceniany będzie czas, ale i technika koszenia. Mistrzostwa odbędą się w kilu kategoriach; zmierzą się zawodowcy i amatorzy. W tym roku, podobnie jak w poprzednich edycjach imprezy zgłosiło się blisko trzydzieści dwuosobowych drużyn. Głębocka powiedziała, że przygotowana do skoszenia łąką to typowa łąką torfowisk niskich, są na niej podrosty wierzb i krzewów, ale - w jej ocenie - nie jest trudna do skoszenia.

Impreza została dofinansowana ze środków NFOŚiGW i WFOŚiGW; partnerem strategicznym jest województwo podlaskie.

Bagna Biebrzańskie należą do najbardziej znanych w Europie i na świecie. Biebrzański Park Narodowy jest największym polskim parkiem narodowym. Park ma powierzchnię ok. 59 tys. ha. Biebrzański PN od 1995 r. jest wpisany na tzw. listę międzynarodowej Konwencji Ramsar o ochronie obszarów wodno-błotnych.