Katastrofa negacji nauczania Kościoła

Św. Jan Paweł II w roku 1993 wygłosił na Sycylii słynne przemówienie, w którym zdecydowanie potępił i ostrzegł tamtejszą mafię Cosa Nostra. W wielkim gniewie i oburzeniu powiedział wtedy:
„Ci, którzy mają na sumieniu tak wiele ofiar śmiertelnych, muszą zrozumieć, że nie wolno zabijać niewinnych. Bóg powiedział niegdyś: nie zabijaj! I człowiek ani żadna ludzka organizacja, żadna mafia, nie może zmienić ani deptać tego najświętszego prawa Bożego. Ten lud, lud sycylijski, który tak bardzo jest przywiązany do życia, lud, który kocha życie i daje życie, nie może żyć nieustannie pod presją cywilizacji, która się temu sprzeciwia, pod presją cywilizacji śmierci. Potrzeba tutaj cywilizacji życia. W imię Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, tego Chrystusa, który jest życiem, drogą i prawdą, mówię do odpowiedzialnych: nawróćcie się, bo kiedyś przyjdzie Boży Sąd.“ 
Tym słowami papież wywołał gniew mafiosów. Na przykład Antonio Cina, osobisty lekarz bossa bossów Toto Riiny, stwierdził: „Papież mocno przesadził, obraził nas, obraził wszystkich Sycylijczyków”. Natomiast sam Toto Riina, Capo di tutti Cappi, stwierdził, że było powszechne oburzenie. Jednak poradzili sobie z nim, bo przecież prawie każdy mafioso ma swojego zaprzyjaźnionego księdza, a tacy wytłumaczyli im, że nie ma się czym przejmować, bo widać, że ten biedny Polak nie zna i nie rozumie Sycylii. Tym bardziej, kiedy przyjęli od mafiosów kolejną grubą kopertę na potrzeby parafii i samego księdza proboszcza. Mafiosi to przecież nieraz bardzo pobożni ludzie z własnymi ołtarzykami w domach. Może też już byli w procesie poprawy, bo na przykład w ciągu miesiąca zabili nie aż 10, ale tylko 8 osób i do tego krócej ich dusili. Tak zwykle zabija mafia – przez długie i bolesne duszenie, po którym ciało ofiary w kilka godzin całkowicie rozpuszczają w kwasie siarkowym. Nie ma ciała, nie ma problemu. Ktoś zupełnie zniknął, ale mógł przecież wyjechać do Ameryki. Samego „pobożnego” Toto Riinę policja oskarżyła po aresztowaniu o zabójstwo ponad tysiąca osób. Udusił ich osobiście, albo morderstwo zlecił podwładnym. Przecież on był „człowiekiem honoru”, który przestrzega zasad i reguł, a tamci nie. Jak widać, na Sycylii mafia o wiele bardziej zachowuje swoje zasady, niż Kościół katolicki swoje.

Skrajny przykład pseudo-chrześcijaństwa, pseudo-Kościoła, ale wiele mówiący. Oto mamy okrutnych, seryjnych morderców oraz ich przyjaciół księży, którzy w kółko ich pocieszają i rozgrzeszają z zabójstw także własnych parafian. W zamian przyjmują grube koperty choćby z haraczu od prostytutek, które panicznie boją się całkowitego rozpuszczenia w kwasie siarkowym. 
Wielkie ostrzeżenie, skoro teraz nawet na szczytach Kościoła proponuje się, żeby odrzucić reguły, a stosować tak zwaną etykę sytuacyjną bez twardych zasad. Ta „etyka” jest też nazywana okazyjną, przypadkową albo komiczną. Wtedy każdy ksiądz w indywidualnym przypadku decyduje, co jest właściwe. Na przykład, czy można żyć już w piątym konkubinacie czy to heteroseksualnym czy też homoseksualnym, a zarazem być przewodniczącym rady parafialnej i przyjmować Komunię świętą. Chociaż ma się na koncie już kilkoro porzuconych partnerów i dzieci w poprzednich związkach. 

A jak pokazuje przykład Sycylii, zawsze bez większego trudu można znaleźć kapłana, który rozgrzeszy i pozwoli na wszystko, także na wielką niegodziwość i wielkie łajdactwo. Niektóre kapłani nawet słyną z tego. Tym bardziej, jeśli przy okazji dostaną grubszą kopertę. Tak już jest od kilkudziesięciu lat w Niemczech i także dlatego tam prawie nikt nie chodzi do spowiedzi. Po co? Przecież z góry wiadomo, że grzech właściwie nie istnieje i prawie wszystko jest dozwolone, zwłaszcza w zarozumiałości, w swojej pogardzie, w swojej zatwardziałości w grzechu, w bezbożności, bluźnierstwie i seksie. I właśnie taki model pseudo-Kościoła Niemcy w swojej pysze chcą narzucić całemu światu – poprzez swoją Drogę Synodalną oraz swoje wpływy w Rzymie.

Sycylia i Niemcy, wielkie ostrzeżenie, jak bardzo Kościół i duchowni mogą się zdegenerować i być pseudo-Kościołem oraz pseudo-duszpasterzami. Jak ważne jest zachowanie i spełnianie nauczania Kościoła. 

Bo niektórzy dzisiaj twierdzą, że przez prawie dwa tysiące lat Kościół kompletnie się mylił w choćby kwestii konkubinatów albo judaizmu. Ostatnio nawet z listu biskupów dowiedzieliśmy się, że kiedy 1060 temu Polska przyjęła chrzest, to Kościół sprowadził na wszystkich katolików duchową śmierć. W roku 966 rozpoczęliśmy trwanie „w śmierci” zwłaszcza w kwestii żydowskiej. Ciekawe tylko, dlaczego najwięcej Żydów znalazło schronienie właśnie w tej „krainie śmierci”, czyli w naszej Ojczyźnie oraz dlaczego właśnie u nas najwięcej ludzi zaryzykowało i oddało swoje życie, aby ratować życie Żydów?

Jednak świeccy i duchowni, którzy głoszą, że Kościół przed dwa tysiące lat kompletnie mylił się w sprawach najważniejszych, w kwestii dróg, które prowadzą albo do zbawienia, albo do potępienia, popadają w jaskrawą, komiczną  sprzeczności sami z sobą, kiedy zaraz potem usiłują twardo powoływać się na ten wycinek nauczania Kościoła, który akurat wyjątkowo im odpowiada, który chwilowo akceptują. Przecież przed chwilą sami stwierdzili, że Kościół przez dwa tysiące lat mylił się kompletnie w rzeczach najważniejszych i tak sprowadzał na miliardy katolików wielkie cierpienie. Bali się oni potępienia wiecznego, gdzie zupełnie nie było się czego bać. Mogli na przykład do woli żyć w rozpuście w kolejnych, choćby króciutkich i najkrótszych „konkubinatach” albo i bez nich, a tymczasem biedni stresowali się wpadając nawet w nerwice. Mogli przecież do woli stosować antykoncepcję, aborcję i eutanazję. Mogli bez problemu być najgorszymi Judaszami, najgorszymi zdrajcami Kościoła i Polski. Ileż stracili! Albo nie powiedziano im w Kościele, że po 1000 lat z Chrystusem Polacy i tak będą dużo, dużo gorsi od Żydów, którzy przez 2000 lat  gardzą Nim i zwalczają Go na śmierć i życie.

 Jeżeli jedna tak się sprawy mają, jeśli nasz biedny, zabłąkany tutaj Kościół aż tak się mylił przez ponad 2000 lat, to tym bardziej może się mylić dzisiaj. Tym bardziej, że jego dzisiejsi luminarze, duchowo, intelektualnie i moralnie nieraz zdają się być dużo, dużo gorsi od swoich poprzedników. Jeśli tamci aż tak bardzo podobno się mylili, to oni mogą tym bardziej. Jeśli zatem oni sami dzisiaj powołują się na nauczanie Kościoła, to muszą to robić jakoś tak po cichu, z zawstydzeniem, półgębkiem, skromnie, warunkowo. Sami przecież stwierdzają, że to nauczanie było, zatem  i dzisiaj może być błędne, fałszywe i szkodliwe. Wolno im się na nie zatem powoływać tylko relatywnie, jak tylko na jedną z wielu ideologii, która może być w większości znowu kompletnie fałszywa. Przecież nauczanie Kościoła według nich okazało się dużo mniej trwałe i mniej wiarygodne, niż choćby porządna filozofia i rzetelna nauka albo zdrowy rozsądek.

Dlaczego tak postępują? Dlaczego aż tak zdradzają? Bo może naprawdę nigdy nie spotkali Chrystusa albo nie dali rady go rozpoznać – jak w Emaus. Albo może już dawno się Go wyparli i odeszli do innego obozu.

Jednak wobec potęgi i jasności Chrystusa Zmartwychwstałego są tylko żałosną grupką, smutnym epizodem w dziejach Kościoła. Nie ma co się nimi zbytnio przejmować, ponieważ przypominają raczej kapelanów Cosa Nostry na Sycylii lub teologów i biskupów w Niemczech. Ponad wszystko, za wszelką cenę trzeba być i pozostać z Chrystusem – tutaj i na całą wieczność. Jak w Emaus.
          Amen.
 
Ks. dr hab. Dariusz Oko, prof. UPJP2
Kierownik Katedry Filozofii Kultury
Wydziału Filozoficznego UPJP2