20 lat temu odeszła Oriana Fallaci. Włosi pamiętali o wielkiej pisarce

Rocznicowe uroczystości

Przedstawiciele władz Florencji z burmistrz Sarą Funaro oraz władz Toskanii złożyli kwiaty na grobie pisarki na miejscowym cmentarzu Allori.

Wiemy dobrze, że Oriana była zawsze bardzo mocno związana z Florencją, były to relacje kontrowersyjne z miastem, które kochała, gdzie mieszkała i które potem opuściła i które potem wybrała na ostatnim etapie swojego życia - powiedziała Funaro.

W ten sposób burmistrz przywołała lata spędzone przez pisarkę w Nowym Jorku. Tam Fallaci była w dniu ataku terrorystycznego na World Trade Center 11 września 2001 roku i obserwowała jego skutki z domu na Manhattanie.

Ona była punktem odniesienia dla bardzo wielu osób za sprawą swojego intensywnego życia i batalii, które zawsze toczyła jako dziennikarka i bardzo ceniona pisarka - dodała burmistrz Florencji.

Siostrzeniec Fallaci i jej spadkobierca Edoardo Perazzi podkreślił, że „Orianę należy czytać, nie należy jej osądzać, nie umieszczać na piedestale. Trzeba ją po prostu czytać i potem wyciągać wnioski”.

Przełomowa „Wściekłość i duma”

Fascynacja wielu środowisk włoskiej prawicy narodziła się przede wszystkim po tym, gdy po zamachach z 11 września 2001 roku w USA, dokonanych przez terrorystów z Al-Kaidy, Fallaci opublikowała głośny esej „Wściekłość i duma”. Wyraziła w nim swój gniew, lęk i sprzeciw wobec fundamentalizmu islamskiego oraz ostro skrytykowała naiwność Zachodu. Posługując się pojęciem „Eurabii” przestrzegała przed „arabizacją” i „islamizacją” Europy.

Reporterka, dziennikarka, korespondentka wojenna

Oriana Fallaci (1929–2006) była jedną z najsłynniejszych reporterek XX wieku, znaną z bezkompromisowego stylu, odwagi i głośnych wywiadów z najpotężniejszymi politykami świata. Jako nastolatka działała w ruchu oporu podczas II wojny światowej.

W wieku 17 lat rozpoczęła pracę w gazecie „Il Mattino dell’Italia Centrale”. Potem była związana z tygodnikiem „L’Europeo” jako pierwsza włoska korespondentka wojenna, m.in. w Wietnamie.

Przeprowadziła wywiady m.in. z Lechem Wałęsą, Henrym Kissingerem, ajatollahem Chomeinim, Jaserem Arafatem.

W jej dorobku literackim są takie książki, jak „List do nienarodzonego dziecka”, „Mężczyzna” o greckim bojowniku Alexandrosie Panagoulisie, zbiór rozmów z politykami „Wywiad z historią”, „Inshallah” o wojnie w Libanie oraz „Kapelusz pełen wiśni” — wydana po jej śmierci rodzinna saga.

Zmarła we Florencji 15 września 2006 roku. Na jej grobie widnieje jedno słowo: „Scrittore” — „Pisarz”.

Źródło: Republika, PAP

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X