Minister Macierewicz upamiętnił kobiety zatrzymane w internowane i represjonowane w stanie wojennym

- Trzeba przywołać liczby, żeby zobaczyć ogrom nieszczęścia i nienawiści jaki spadł na Polaków, ale przede wszystkim jaki miał przygnieść Was - osoby, które są zawsze najbardziej odpowiedzialne za bezpieczeństwo i byt Rodziny, jako tej podstawowej jednostki, w której wszyscy funkcjonujemy. Ponad 10 tysięcy osób zostało stłoczonych w więzieniach, ponad tysiąc kobiet zostało wyrwanych z domów i rzuconych do cel, których przecież nigdy nawet sobie nie wyobrażały, które były przywoływane w tradycjach [rodzinnych] prawie każdej rodziny polskiej, ale trudno było sobie wyobrazić, że te kraty i życie więzienne staną się Waszym udziałem – mówił minister w trakcie uroczystości w środę 21 grudnia br. przed budynkiem Aresztu w Warszawie.

- Ta wielka tragedia, która Was dotknęła, sprawiła, że stan wojenny rzeczywiście nabrał kształtu powrotu do najgorszego okresu stalinowskiego w Polsce. Taki właśnie był zamiar, to o to właśnie chodziło, by wszyscy Polacy wiedzieli, że nie ma takiej świętości, która będzie uszanowana, że nawet to, co dla każdego Polaka jest świadectwem najbardziej chronionym, tym co staramy się zawsze obronić i nie pozwalamy zniszczyć, czyli właśnie więź rodzinna – żona, matka, córka – to, też zostanie brutalnie zniszczone. Taka była intencja, ale ona rozbiła się o Wasze bohaterstwo, cel nie został osiągnięty, bo byłyście dla nas światełkiem nadziei i pewności, że walka może być dalej prowadzona, bo Wy trwacie. Każde z Waszych doświadczeń było inne, każde zawierało bohaterstwo i strach, i nadzieję, że ten koszmar się zaraz skończy. (...) Weszłyście w krąg w polskich kobiet, które zawsze towarzyszyły naszej walce o niepodległość. Stałyście się częścią tego łańcucha pokoleń, który jest dla Polaków niesłychanie ważnym świadectwem, że działanie na rzecz niepodległości jest naszym podstawowym, fundamentalnym obowiązkiem, który jest zrośnięty z wiarą katolicką i z miłością rodzinną.

Jak podkreślił minister (…) - mam taką nadzieję, a chciałbym mieć też tę pewność, że to był ostatni akord męczeństwa polskiego, że to się już nigdy więcej nie powtórzy. By nigdy więcej taki straszliwy cios nie mógł na nas, spaść. Chcę raz jeszcze powtórzyć, że to przekonanie czerpię z Waszej siły, czerpię z waszych przeżyć, czerpię z Waszych nadziei i z tego jak potrafiłyście przeżyć tamten czas, ale też ten czas rozczarowań ostatnich dwudziestu kilku lat, czas w którym miałyście pełne prawo sądzić, że zostanie Wam to wszystko zrekompensowane, nie finansowo, nie organizacyjnie, ale chociażby dobrym słowem, pokazaniem Waszego doświadczenia młodszym pokoleniom, tak by i one wiedziały dzięki komu i dzięki jakim czynom, jakim kobietom zawdzięczają wolność. Musieliśmy na to czekać 27 lat.

W odsłonięciu tablicy na ścianie Aresztu Śledczego Warszawa Grochów wzięli również udział m.in: szef Urzęd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Jan Józef Kasprzyk, prezes Instytutu Pamięci Narodowej Jarosław Szarek, naczelnik wydziału ds. służby więziennej w Ministerstwie Sprawiedliwości Witold Mazurek, prezes Stowarzyszenia Kobiet Więzionych, Internowanych, Represjonowanych w Stanie Wojennym Regionu Mazowsze Pani Alina Cybula – Borowińska oraz przedstawicielki Stowarzyszenia: Pani Iwona Olejniczak, Pani Anna Bielańska, Pani Halina Morgas oraz Pani Hanna Natora-Macierewicz.