86. rocznica bitwy pod Kockiem. Ostatnie starcie zbrojne Wojska Polskiego z Niemcami w wojnie obronnej 1939 roku

Generał Kleberg powołuje Samodzielną Grupę Operacyjną „Polesie”
 

Po walkach pod Kobryniem (16-18 września 1939 roku) SGO „Polesie” przeszła w rejon Kamienia Koszyrskiego, a następnie przez Włodawę, rozpoczęła marsz w kierunku oblężonej Warszawy. Na wieść o kapitulacji stolicy gen. Kleeberg zdecydował o opanowaniu składów amunicji w Dęblinie i skierowanie w Góry Świętokrzyskie by tam przejść do działań partyzanckich. W sumie żołnierze SGO „Polesie” przemierzyli 500 km (nie licząc przegrupowań na polu walki), tocząc jednocześnie ciągłe boje z siłami nieprzyjaciela i grupami dywersyjnymi.

W skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” wchodziły:

 

• 60. Dywizja Piechoty „Kobryń” – d-ca płk Adam Epler (dawna dywizja „Kobryń”, w składzie: 182, 183 i 184 pp, batalion 179 pp oraz batalion marynarzy z flotylli i sześć baterii artylerii;
• 50. Dywizja Piechoty „Brzoza” – d-ca płk Ottokar Brzoza-Brzezina (w składzie 178, 179 i 180 pp; razem siedem batalionów i cztery baterie artylerii);
• Dywizja Kawalerii „Zaza” – d-ca gen. Zygmunt Podhorski;
• Podlaska Brygada Kawalerii – d-ca gen. Ludwik Kmicic-Skrzyński;
• 13. eskadra obserwacyjna.
  
   

Niemcom nie udało się rozbić SGO „Polesie”

2 października 1939 roku SGO „Polesie” w składzie trzech dywizji, brygady i kilku samodzielnych pododdziałów, zaatakowała na północ od Kocka niemiecki 14 Korpus Armijny złożony z dwóch dywizji zmotoryzowanych. W bitwie tej polskie związki taktyczne stosowały różnorodne formy walki: natarcia, kontrataki i przeciwuderzenia, oraz obronę stałą i ruchową, starając się w ten sposób nadrobić słabość ogniową nielicznej własnej artylerii, jak również braki w amunicji.  

Pomimo dużej przewagi ogniowej, uderzeniowej i manewrowej stronie niemieckiej nie udało się rozbić ani jednego związku taktycznego SGO „Polesie”. Starcie zakończyło się 5 października sukcesem taktycznym strony polskiej, jednak wobec wyczerpania amunicji do dział przeciwpancernych oraz broni ręcznej, jak również braku prowiantu i środków medycznych dla rannych żołnierzy, gen. Kleeberg powziął decyzję o zaprzestaniu walk i złożeniu broni.

Podczas kilkudniowych walk pod Kockiem poległo ponad 300 żołnierzy polskich, kilkuset zostało rannych, a ok. 17 000 trafiło do niewoli. Niemieckie straty sanitarne i bezpowrotne były porównywalne. Bitwa pod Kockiem, kończąca kampanię polską, wykazała, że na polu walki istotne jest nie tylko uzbrojenie, ale jeszcze takie elementy jak: indywidualne wyszkolenie żołnierzy, ich wartości moralne, a także wykorzystanie właściwości terenowych.

Bitwa pod Kockiem, ostatnie starcie wojny polsko-niemieckiej 1939 roku, wykazała ogromne poświęcenie żołnierzy, ich wytrwałość i ofiarność. SGO „Polesie” gen. bryg. Franciszka Kleeberga zadała nieprzyjacielowi znaczne straty w ludziach i sprzęcie. Bitwa stała się symbolem niezłomności i bohaterstwa, zaś czyny bojowe znalazły trwały ślad na kartach historii oręża polskiego.

Źródło: Republika, x.com, Wojsko Polskie, Centralna Biblioteka Wojskowa

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X