82 lata temu, w czwartym dniu Powstania Warszawskiego, zginął Krzysztof Kamil Baczyński

Niespełna trzy tygodnie później, 24 września, zginęła w powstaniu żona Baczyńskiego Barbara.  Umierając, trzymała w rękach tomik wierszy męża.

„Należymy do narodu, którego losem jest strzelać do wroga z brylantów”, skomentował wielką hekatombę poetów, znawca polskiej literatury prof. Stanisław Pigoń.

„I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc,
I poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut – zło
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką.
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?”.

Te, jakże prorocze, słowa zawarł Krzysztof Kamil Baczyński w wierszu „Elegia o … [chłopcu polskim]”, który napisał w marcu 1944 roku. Pięć miesięcy później padł od kuli niemieckiego snajpera, na posterunku w Pałacu Blanka. Był to 4 dzień Powstania Warszawskiego, ok. godziny 16, a on miał zaledwie 23 lata.

4 sierpnia 1944 roku walki w Warszawie intensyfikowały się. Erich von dem Bach-Zelewski przejął dowodzenie siłami niemieckimi w mieście, a Heinz Reinefarth – siłami z zewnątrz. Do Warszawy przybyły m.in. Brygada SS „RONA” pod dowództwem Bronisława Kamińskiego oraz SS-Sturmbrigade Oskara Dirlewangera.

Powstańcy opanowali plac Trzech Krzyży, „Soldatenheim” (gimnazjum im. Królowej Jadwigi) oraz część rejonu ul. Olesińskiej.

RONA mordowała i okradała mieszkańców na „Zieleniaku” oraz w Kolonii Staszica; na Mokotowie i Ochocie trwały masakra i grabieże.

4 sierpnia był dniem, gdy niemiecka ofensywa i pacyfikacja stolicy osiągnęły nowy poziom okrucieństwa, a jednocześnie powstańcy utrzymywali opór w kluczowych rejonach.

Źródła: Wikipedia, dzieje.pl, IPN, Republika

Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca.

Bądź na bieżąco! Obserwuj nas w Wiadomościach Google. 

Jesteśmy na Youtube: Bądź z nami na Youtube

Jesteśmy na Facebooku: Bądź z nami na FB

Jesteśmy na platformie X: Bądź z nami na X